Świat jest stworzony po to, aby stać się kiedyś piękną książką
Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać
Blog > Komentarze do wpisu

Ines, pani mej duszy- Isabel Allende

Jedziemy do Chile, Inés, pani mej duszy- tymi słowami na kartach książki, zwraca się do głównej bohaterki Pedro de Valdivia.

Konkwista zawsze kojarzyła mi się z zamkniętym światem mężczyzn. Zbroje, konie, gwałty, przemoc, krew, mordercze przeprawy przez góry i rzeki, narady wojenne, potyczki z Indianami. Kobieta miała siedzieć w domu i czekać. Istniał nawet zwrot- wdowa z Indii. Mąż wyruszył za złotem, omamiony opowieściami o El Dorado i słuch o nim zaginął. Tak właśnie myślałam- do czasu spotkania z książką Allende.

Inés de Suaréz

Inés de Suaréz opowiada historię swego życia pasierbicy Isabel de Quiroga. Ma to miejsce w 1580 roku. Inés ma ponad 70 lat- niewielu mężczyznom i niewiastom tamtej epoki było dane dożyć takiego wieku. Sięga głęboko do przeszłości, opowiada o swojej młodości w Plasencii, w hiszpańskiej prowincji Estremadurze. Przyznaje, że nie była piękna, a jej przeznaczeniem- według woli dziadka było staropanieństwo i pielęgnacja nestora rodu w ostatnich chwilach życia. Dziewczyna zakochuje się jednak w Juanie rodem z Malagi.

Juan należał do owych przystojnych i wesołych mężczyzn, którym początkowo żadna kobieta nie może się oprzeć, ale potem marzy, by wzięła go sobie inna, tak bardzo przez niego cierpi.

Wtedy Inés była jeszcze typową Hiszpanką, szwaczką, niepiśmienna, chodziła na rynek sprzedawać empanady i uczestniczyła w świętach ludowych. Jednak chciała od życia czegoś więcej. Gdy Juan zdecydował się wyjechać do Nowego Świata, wkrótce podążyła za nim- może nie tyle z miłości, co z ciekawości, po przygodę życia. Ona i figurka Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W Cusco doszła ją wieść, że mąż jej zginął w bitwie, co nawet uradowało wdowę z Indii. Wkrótce poznała ambitnego wojownika- Pedro de Valdivię, któremu oddała swe serce. Sławny konkwistador, wyruszył na południe, zyskując obietnicę, że będzie mógł przejąć całą ziemię, jaką zajmie. Aby móc wyjechać wraz z Pedrem na podbój Chile, Inés musiała uzyskać pozwolenie na piśmie od Francisca Pizzara oraz od biskupa. Sam de Valdivia miał ogromne problemy ze zorganizowaniem tej wyprawy. Przyczyn należy szukać w niepowodzeniach Almagro, które zniechęciły w znacznej mierze poszukiwaczy szczęścia i przygód. W końcu wyruszył z zaledwie tuzinem ochotników i swoją wierną kochanką Inés. Jak przewidział, po drodze dołączyli do niego maruderzy z innych ekspedycji, i gdy zbieranina kolonizatorów dotarła do rzeki Macocho, liczyła już 150 osób. Tam 12 lutego 1541 r. założono pierwszą osadę- Santiago de Nueva Extramadura. Mapucze, rdzenny lud indiański, zbuntowali się wkrótce. Podczas nieobecności Valdivii zaatakowali osadę. Obok nielicznych mężczyzn, którzy mogli stanąć do boju, była odziana w kolczugę Inés de Suaréz. Hiszpanie odnieśli zwycięstwo, ale osada spłonęła, wszystko co mieli: żywność, nasiona, ubrania zostało zniszczone.

Pedro de Valdivia 

Inés de Suaréz- to kobieta wyrastająca poza swoje otoczenie i epokę, pełna pasji, silna, zdecydowana, odważna, łamiąca wszelkie konwenanse, jakie narzucała obyczajowość tamtych czasów, namiętna. Dziś powiedzielibyśmy o niej- emancypantka. Razem z Pedrem założyli kilka miast- Santiago de Chile, Concepción, Imperial, Valdivia, Villarrica i Angol. Nowy Świat dał jej szansę bycia kimś więcej niźli tylko zwykłą szwaczką.

Gdybym została w moim rodzinnym mieście, dzisiaj byłabym szacowną starowinką oślepłą od ciągłego ślęczenia nad igłą przy kaganku. Tam byłabym Inés, szwaczką z ulicy Acueducto. Tutaj jestem doñą Inés Suárez, wielką damą, wdową po jaśnie oświeconym gubernatorze don Rodrigu de Quirodze, zdobywczynią i założycielką Królestwa Chile.

Przygotowania do napisania tej książki zajęły Isabel Allende 4 lata. W tym czasie przeczytała mnóstwo literatury, utworów i rozpraw naukowych- po to by przesiąknąć epoką i postaciami. Nie było łatwo- gdyż tylko nieliczni historycy wspominają o istotnej roli, jaką odegrała Inés de Suaréz w konkwiście Chile. Pozostała większość ignoruje ten fakt, przemilczając go zupełnie, lub odnotowując zaledwie kilka zdań o tej jakże barwnej postaci. Powstała książka nietuzinkowa- która powinna zadowolić gusta czytelników i znawców tematu. Na kartach ożywają znane postacie historyczne- Joanna Szalona, Karol V, bracia Pizzaro, Diego de Almagro, wreszcie historia Mapuczów, ich rytuały, obrządki.

Powiadają, że są podobni do pewnych ludów z Azji. Jeśli stamtąd się wywodzą, nie pojmuję, jak udało im się pokonać tak niespokojne morza i tak rozległe ziemie, aby dojść aż tutaj. Są dzicy, nie znają sztuki ani pisma, nie budują miast ani świątyń, nie mają kast, klas ani duchownych, tylko kapitanów wybieranych na czas wojny, swoich toquis. Przenoszą się z miejsca na miejsce wolni i nadzy, ze swymi licznymi żonami i dziećmi, które wraz z nimi uczestniczą w bitwach. Nie składają ofiar z ludzi, jak inni amerykańscy Indianie, i nie czczą bóstw. Wierzą w jednego boga, ale nie jest nim nasz Bóg, tylko inny, którego zowią Ngenechén.

Mimo, że to książka historyczna, co może niektórych zniechęcać, czyta się ją lekko i przyjemnie. Z pewnością jest to zasługa dobrego przekładu- pani Marty Jordan. Tłumaczka, by lepiej oddać klimat epoki, udała się w prywatną podróż do miejsc związanych z Inés de Suaréz.   Włożyła w swoją pracę dużo serca, co można wyczuć podczas lektury. Tłumaczenie książek historycznych nie jest zajęciem łatwym. Akcja w tym przypadku toczy się w odległym wieku XVI. Tłumacz musi znaleźć adekwatne słownictwo, by nie zepsuć klimatu epoki i by całość pokryć lekką patyną starości. Tłumaczka odwiedziła liczne muzea, miejsce pochówku Inés, oglądała sprzęty z epoki, stroje, oryginalne ryciny- a wszystko to, by w odpowiedni sposób oddać bogactwo nagromadzonej treści, obyczajów i faktów historycznych. Moim zdaniem udało się wyśmienicie- o czym można osobiście się przekonać czytając tę książkę.  

Źródła ilustracji- Wikipedia

czwartek, 12 lutego 2009, be.el

Polecane wpisy

  • Moja Lista Noblistów

    Lista noblistów 1901 Sully Prudhomme, Francja 1902 Theodor Mommsen, Niemcy 1903 Bjornstherne Bjornson, Norwegia 1904 Frédéric Mistral, Francja José Echegaray,

  • Nobliści na start!!!

    Ruszyło kolejne wyzwanie czytelnicze. Troszkę na innychzasadach niż to miało miejsce dotychczas. Otóż nie jest ono ograniczone czasowo. Dla mnie to baaaardzo wa

  • Książka na peryferiach

    Postanowiłam wziąć udział w kolejnym wyzwaniu czytelniczym: Literatura na peryferiach . Z czasem jest knapp – tak więc piszę się na pewno na dwie książki,

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: