Świat jest stworzony po to, aby stać się kiedyś piękną książką
Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać
Blog > Komentarze do wpisu

Józefina. I część trylogii o żonie Napoleona - Sandra Gulland

To druga książka, która pojechała ze mną na wakacje. Zaczęłam czytać już w samochodzie, co mi się rzadko zdarza. I choć nie lubię kierować (jadę, jak muszę) - na długich trasach jestem drugim kierowcą. Pilotuję, komentuję, a przede wszystkim konwersuję sobie mile z kierowcą. W nocy to mus, by nie zasnąć. W dzień – sięgnęłam po książkę i tyle mnie widzieli.  To znaczy widzieć widzieli, ale mało słyszeli. Gdzieś śmigały mi za szybą swojskie krajobrazy – krowy (mało ich), bociany, pola, łąki. Oddałam się lekturze, za która tęskniłam, bowiem ostatnio mało czasu miałam tylko dla siebie. Wracam do książki: Józefina to część trylogii o jednej z najsławniejszych kobiet na świecie. Wiadomo – za sprawą Napoleona.

W pierwszej części poznajemy ją jako 14-letnią dziewczynę, która mieszka na Martynice ze swoimi rodzicami i rodzeństwem. Ojciec, słabego charakteru prowadzi rodzinną plantację, matka stara się to wszystko jakoś trzymać w garści, z marnym skutkiem. Rezolutna dziewczyna mimo wyraźnego rodzicielskiego zakazu udaje się do miejscowej kapłanki wudu, która przepowiada jej, że kiedyś zostanie … królową. Myśl o tym towarzyszy Józefinie przez jej dalsze burzliwe życie, kiedy opuszcza wyspę, poślubia niekochanego mężczyznę, mieszka w Paryżu, jest świadkiem rewolucji i walczy o życie swoje i swoich dzieci. Ja królową? Powtarza sobie czasem i sama śmieje się z absurdalnej wróżby.  Przez prawie całą pierwszą część właściwie nie ma Józefiny (!!!). Jest Róża. Z jej trzech imion Maria Józefa Róża – właśnie trzeci człon odpowiada jej najbardziej. Jest wprost oburzona, gdy Napoleon, mały człowieczek znikąd, niepozorny, dziwaczny, o krzywych pałąkowatych nogach i tłustych włosach, zaczyna ją tak nazywać.

źródło: Wikipedia

Zawsze chętnie sięgam po książki z historią w tle. Jaka by ona nie była, chylę czoła przed autorem. Bo taka powieść to mnóstwo  dodatkowej pracy, rycia w książkach historycznych i dokumentach. W przypadku Józefiny też tak musiało być, inaczej sobie nie wyobrażam. I choć wiele rzeczy to fikcja literacka, z pewnością książka przedstawia nam pewien obraz głównej bohaterki, jej myśli, a przede wszystkim obraz epoki, w której żyła, ludzi, znanych do tej pory tylko z kart podręczników historii. Książka ma formę pamiętnika. Na początku trochę mnie to drażniło. Zwłaszcza wstęp od czasu do czasu poprzedzający wpisy: Drogi Pamiętniczku. Jednak z biegiem czasu i do tego się przekonałam, mało tego: pamiętnik Józefiny nabrał może właśnie więcej charakteru, przekonał mnie o swojej autentyczności. W książce nie tylko tajniki życia przyszłej cesarzowej Francji. To bardzo wnikliwy obraz społeczeństwa tamtych czasów i wydarzeń. Rewolucja francuska i jej następstwa z punktu widzenia jednostki. Napoleon pojawia się na końcu książki. Właśnie poślubił starszą o sześć lat nie Różę, ale Józefinę właśnie. Jest władczy, lubi mieć rację, nagle wychodzi bez uprzedzenia, mówi to, co myśli. A Róża – Józefina – to kobieta wrażliwa, o silnym charakterze, kochająca dwójkę swoich dzieci. I nadal śmieje się z tego, że będzie kiedyś królową.

źródło: Wikipedia

Książka wciągnęła mnie niemiłosiernie – lubię książki o nietuzinkowych postaciach. Tutaj autorce udało się przedstawić nie tylko fakty dotyczące życia Róży – Józefiny, ale również jej bogate wnętrze – myśli, uczucia, refleksje, obawy, marzenia. Nie każdy tak potrafi.  Tutaj to się udało. Chętnie sięgnę również po kolejne części trylogii: Józefina i Napoleon oraz Cesarzowa Józefina.

 

Wydawnictwo Bukowy Las



poniedziałek, 30 lipca 2012, be.el

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
Komentarze
2012/07/30 11:04:53
Uwielbiam takie powieści - dziękuję Ci za tę recenzję. Fakt, że to trylogia potęguje tylko u mnie chęć posiadania tych książek, będę mogła czytać i czytać... Jestem wielką fanką powieści historycznych, zwłaszcza tych dobrze napisanych :)
Ostatnio czytałam "Dysonans" (o Krasińskim i dwóch kobietach jego życia: Delfinie Potockiej i Elizie Branickiej) oraz "Księgę ogni" (Akcja dzieje się w osiemnastym wieku w Londynie. Powieść opisuje losy niezwykłej kobiety, która zajmuje się produkcją fajerwerków). Obie polecam!

Pozdrawiam.
-
2012/07/30 18:01:57
kolejne tomy porwa Cie jeszcze bardziej. Zobaczysz!!
-
Gość: la_pinguin, *.adsl.inetia.pl
2012/07/31 22:25:36
Już od dawna czaję się na tę książkę. Lubię czytać o "ważnych" kobietach :)