Świat jest stworzony po to, aby stać się kiedyś piękną książką
Archiwum
Zakładki:
Książki 2013
Książki 2012
Książki 2011
A tutaj piszę o książkach
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
Dekoratorskie
Książki - 2010
Książki- 2008
Książki- 2009
Napisz do mnie
Piszą o książkach
Strony o książkach
Szablon mojego bloga
Wydawnictwa
Wyzwania czytelnicze
Zaglądam również TU
Tagi
Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać
piątek, 12 stycznia 2018

Gdy tylko słyszę hasło „sztuka dla dzieci” mam przed oczami pewną scenę sprzed lat z warszawskiej Zachęty – a ściślej mówiąc: z kolejki po bilety. Malec ciągnie mamę za poły płaszcza  i szepcze podekscytowany: „Mamo, a czy potem pójdziemy jeszcze na wystawę sztuki nowoczesnej?” . Taaak – sztuka to temat wdzięczny już dla małych dzieci. Kojarzy się z pracami plastycznymi, tworzeniem czegoś, kolorami, wyobraźnią, kreatywnością. Nic – tylko działać w tej dziedzinie. A ta książka pewnie pozwoli rozwinąć zainteresowanie sztuką – właśnie dzieci – choć pewnie trochę starsze niż wspomniany wcześniej malec z Zachęty.

Nie ma tutaj suchych informacji na temat sztuki, twórców – jakichś definicji i regułek. Są za to sceny z życia wzięte, opowiedziane przez Michaela Birda – historyka sztuki, prawdziwego pasjonata tematu. Swoich bohaterów – znane postacie ze świata sztuki umieścił w różnych sytuacjach dnia codziennego. Oczywiście najczęściej związanych ze sztuką: podczas tworzenia, w relacjach z innymi ludźmi, uczniami, kolegami po fachu, podczas rozmów o sztuce – ale dzięki temu dzieci nabierają przeświadczenia, że ci wielcy ludzie, o których tak często mówimy z pietyzmem: byli też zwykłymi ludźmi, z problemami, radościami i troskami. To taka trochę podróż w czasie: bo niekiedy poczuć się można jak niemy świadek jakiejś sceny: rozmowy, spotkania. Niekiedy też można podsłuchać co akurat Mistrz mruczy do siebie pod nosem. Te opowiadania są wytworem wyobraźni autora – ale wiele elementów: postaci, miejsc, dzieł sztuki, rekwizytów codzienności jest prawdziwych.

Książka jest pokaźnych rozmiarów, ma w sobie wiele treści. Bardzo rozciągnęła się w czasie: punktem wyjścia tych opowieści jest prehistoryczna figurka człowieka z głową lwa odkryta w jaskini na terenie dzisiejszych Niemiec. Lekturę kończy  opowieść o chińskim artyście Ai Weiwei, który w dłoniach trzyma ziarna słonecznika. Potem okaże się, że to ręcznie robione i pomalowane ziarenka – w liczbie ponad stu milionów a wykonane zostały z porcelany. Co symbolizują, dlaczego stały się elementem instalacji artysty? Ten ostatni przykład pokazuje, jak często sztuka była zaangażowana w życie społeczności, jakie emocje i nastroje wyrażała. Nie była tylko sztuką dla sztuki – sama w sobie miała też inne, poważniejsze zadania – niż tylko cieszyć oko, zadowalać gusta bogaczy, którzy kupowali lub kupują dzieła, by pokazać, że ich na nie stać.  Każde opowiadanie dotyczy innej postaci. A jest co czytać. Przez karty książki przewijają się mniej i bardziej znane postacie. Autor zapoznaje z przykładami dzieł z różnych kręgów kulturowych: ze sztuką afrykańską, japońską, aztecką, egipską, chińską, mongolską, europejską, mongolską. To też różne epoki i style w sztuce: dawne cywilizacje, średniowiecze, renesans, czasy nowożytne – czyli XV i XVII wiek, czasy wojen napoleońskich, fotografii, impresjonizmu, obydwu wojen światowych i współczesności – sztuka po 1945 r.

Książka jest ciekawie zilustrowana przez Kate Evans, która przedstawiła różne sceny z życia artystów. Na samym końcu znajdziecie jeszcze mapę świata, na której można zlokalizować miejsca, które pojawiły się w opowieściach Birda.  Jest i chronologia uwzględniająca ważne wydarzenia z historii świata i sztuki, słowniczek pojęć ze świata sztuki, spis dzieł oraz źródła reprodukcji.

Wiek 10+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia 

wtorek, 09 stycznia 2018

Widząc takie książki – zawsze żałuję, że nie było ich, kiedy to ja byłam mała. Takie publikacje pokazują, jak przyroda i świat wokół nas potrafią być fascynujące. Może zostałabym podróżnikiem, który przemierza świat, by dotrzeć w dalekie ostępy amazońskich lasów. Albo przyrodnikiem, który z lupą biega po lesie w poszukiwaniu dziwacznych okazów – ot choćby takich zwykłych a jednak niezwykłych grzybów. Bo grzyby to nie tylko kilka prawdziwków, które jesienią lądują w naszych koszykach wiklinowych. Przedstawiciele tego gatunku – jak się okazuje – są dosłownie wszędzie – o czym można się dowiedzieć właśnie z tej lektury. Olbrzymia kolorowa księga z nadzwyczajnymi ilustracjami, solidną dawką wiedzy podanej w przystępny sposób. Co wiemy o grzybach? Już w XVII wieku Karol Linneusz dokonał podziału świata przyrody na trzy królestwa: minerały, rośliny i zwierzęta – zaliczając grzyby właśnie do roślin. Takie przeświadczenie króluje zresztą wśród wielu niezwiązanych z tematem: grzyb jest rośliną. Tymczasem sami uczeni – coraz częściej reprezentują stanowisko, że grzyby to jednak zwierzęta. Wiedzieliście o tym? – bo ja nie.

Sama książka porusza chyba wszystkie możliwe tematy związane z grzybami. Znajdziecie tu informacje na temat budowy grzyba, osobników jadalnych i trujących, jak również tych, które są pod ochroną. Co należy zrobić w przypadku zatrucia grzybami, jak hodować pieczarki, boczniaki i – uwaga – grzyby leśne – w swoim ogrodzie. Jak mówił Arystoteles – tytuł jest kluczem do poetyki utworu – tak sama nazwa grzyba wiele wyjaśnia. Ciekawe czy wiecie dlaczego pewne grzyby nazywają się tak, jak się właśnie nazywają: szatan, rycerzyk czerwonozłoty, surojadka. W końcu temat – który dotyczy wielu Polaków jesienią – jak zorganizować wyprawę na grzyby. Jak rozróżnić niemal identyczne okazy, by nie pomylić smacznego smardza z piestrzenicą kasztanowatą. W końcu – grzyby w kuchni: ich suszenie, marynowanie, solenie, kiszenie i mrożenie.  Znajdziecie też kilka przepisów na wykorzystanie kulinarne grzybów w swoim domu. Czy mieszkańcy innych krajów również chodzą na grzyby, jakie tajemnice kryją w sobie huba, trufla, pleśń na serach. Są i grzyby w medycynie jak i w naszym organizmie. Kropeczką nad „i” są … grzybek do cerowania i … grzyb atomowy. Dodam, że nie wyczerpałam tematu – kilka wątków opuściłam, ponieważ musiałabym pisać i pisać – a tak będziecie mieli radość odkrywania czegoś nowego podczas lektury.

Wiek 6+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

poniedziałek, 08 stycznia 2018

Nie, nie - Skarpetka to nie część garderoby, ale imię przyjaciela - królika. Otóż Benjamin wybiera się na urodziny do Julii. Chłopiec chciałby zwrócić na siebie uwagę dziewczynki – w której od jakiegoś czasu jest zakochany. Wpada na pomysł, by zamienić się ze Skarpetką rolami – on przebierze się za Skarpetkę, a Skarpetka za niego. Zapowiada się świetna zabawa. Na miejscu okazuje się jednak, że obecni są również inni goście, w dodatku ubrani „normalnie”. Trudno czuć się komfortowo w dość kuriozalnej sytuacji. Jak rozkochać w sobie Julię, gdy nic nie wychodzi, gdy ciągle pod górkę? Włosy jubilatki przyklejają się do taśmy klejącej z prezentu, nogi plączą się wśród kabli elektrycznej girlandy i potykają o lampę.  

Książka w mądry sposób porusza kilka ważnych problemów dotyczących dzieci i nastolatków:

Pierwsza miłość – ważne uczucie – nie wolno go bagatelizować. I co zrobić, by obiekt westchnień zechciał zwrócić na danego zakochanego Romea lub Julię uwagę?

Wyróżnić się. Niby łatwo a jednak trudno jest się wyróżnić. Bo tylko „wyjście” poza utarte ramy i schematy pozwoli na to, by zaistnieć. Inaczej giniesz w szarości i normalności gromady. Jesteś nijaki – i jeśli nie jesteś głośny – to nikt cię nie zauważy. Jednak celowe działanie mające na celu zwrócenie czyjejś uwagi – zwłaszcza dorastającego chłopca – to jest wyczyn nie lada. Odwaga – nie ma co.

Wycofanie się – czasem słyszymy w języku młodzieżowym: „spadaj na drzewo”. Do grzecznych nie należy, ale ma w sobie swego rodzaju mądrość. To przysłowiowe „drzewo” staje się symbolem braku akceptacji, ale i miejscem, gdzie można przemyśleć swoje postępowanie, szukać innej drogi, pomyśleć co dalej. Na takie dosłowne drzewo ucieka zresztą bohater tej opowieści. To jego azyl, gdzie nikt nie ocenia go krytycznie – jego zachowania i tańca.

Zawsze po nocy przychodzi nowy dzień. Chłopiec na drzewie ma z początku tylko czarne myśli. Czuje się samotny, czuje, że się wygłupił. W pewnym momencie – zwłaszcza dorosły czytelnik – może zacząć nawet bać się o niego. Chciałoby się go przytulić, uspokoić i zapewnić, że to głupie błahostki. Nic nie znaczą. Nic złego się nie stało. Ale czy chłopiec by to zrozumiał? W jego przeświadczeniu stała się tragedia. Przeżył porażkę, odczuł brak akceptacji znajomych. Dla niego świat legł właśnie w gruzach. Tyle że za chwilę następuje nagły zwrot akcji. Julia, która przynosi na drzewo kawałek tortu, pomaga chłopcu pokonać złe emocje. To, co wydawało się przed chwilą niewyobrażalnie smutne, w chwili obecnej nabiera barw. Benjamin znów jest szczęśliwy – nie ma to jak przyjaźń.

Książka wielowątkowa, którą można czytać na wiele sposobów – o przyjaźni, miłości, braku akceptacji, złości na siebie i innych, zażenowaniu. Od czytelnika zależy, jak ją odczyta, co z niej dla siebie wyciągnie.

Wiek 4+

Wydawnictwo Zakamarki

wtorek, 02 stycznia 2018

Powieść Justyny Bednarek o dziwacznym wynalazcy dobrze się czyta. Budowane przez nią zdania mają w sobie TO COŚ. Pisze nie tylko ciekawie, ale i pięknie, ze smakiem buduje frazy. „Pan Kardan” to książka, która naprawdę z wielu względów zasługuje na uwagę – nie tylko tych językowych.

To przede wszystkim świetna przygodówka, która uzmysławia szaremu człowiekowi (takiemu jak ja), że w dniu codziennym może spotkać nas coś niespodziewanego, niezwykłego. Za rogiem czają się emocje, tajemnica. A sąsiad, który do tej pory miał być tylko marudą i starym zrzędą, okazał się tak naprawdę cudownym i wartościowym człowiekiem, od którego można się wiele nauczyć. Proszę Państwa: zwykłe krzaki w ogródku, sterta złomu, podwórko, ławeczka (może nawet i z duchem, a któż to wie?) mogą kryć w sobie potencjał – do zabaw, pomysłów, wynalazków, pozytywnych wariactw, które sprawią, że nasze życie będzie …inne niż do tej pory.

Kolejny powód, by chwycić za książkę: to właśnie radość z bycia z drugim człowiekiem. Tak się składa, że moje okno kuchenne „wychodzi” akurat na ulicę z wygodnym chodnikiem, po którym chodzą, spacerują ludzie w różnym wieku. Czasem sami, często w  towarzystwie – i co smutne – w większości wszyscy pochyleni i zapatrzeni w migające ekraniki smartfonów, tabletów. Oj, mamy i tatusiowie pchający swoje pociechy w wózkach. Jedną ręką, bo w drugiej króluje oczywiście cudo techniki. Opowieść Justyny Bednarek niesie optymistyczne przesłanie, daje wiarę w człowieka, że mimo wszystko lubimy innych, lubimy z nimi przebywać, po ludzku …gadać. A nie tylko na portalu społecznościowym – nieeee, właśnie w realu. Tak jak ma to miejsce  w tej książce. Człowiek potrzebuje drugiego człowieka. I co jeszcze cenniejsze – młodzi potrafią znaleźć nić porozumienia ze starszą generacją. Piękna i wartościowa jest przyjaźń zwariowanego wynalazcy, pana Kardana z małym Michałkiem. Marzenia, by znaleźć się kiedyś w Księdze Rekordów Guinnessa, są początkiem – najpierw znajomości, a później – już relacji przyjacielsko – rodzinnych. Tak, tak, bowiem pan Kardan nazywa Michałka swoim wnukiem i każe do siebie mówić „dziadku”. W każdym razie wiek nie jest przeszkodą do szukania wspólnych tematów do rozmów, zainteresowań. A co ciekawe – jedni od drugich możemy wiele się nauczyć.

Fantazja. Króluje w tej książce – przez duże „eF”. Wielkie brawa za vetustas – maszynę potrafiącą przywołać obrazy z przeszłości. Nie będę Wam teraz wykładała wszelkich technicznych możliwości wynalazku pana Kardana. W każdym razie maszyna rozbujała wyobraźnię młodego czytelnika, który raz po raz  zaczynał bujać w obłokach i w myślach poczynał obmyślać swoje wynalazki. Kto wie, może vetustas będzie początkiem wszystkiego w życiu któregoś z czytelników? W każdym razie przygody z vetustasem świetnie bawią i jednocześnie pobudzają wyobraźnię. Kto wie, kto wie jaki będzie ciąg dalszy. Ale to już prywatne, osobiste opowieści, o których na razie cicho-sza.  

W końcu humor. Co rusz pojawiający się choćby w scenach z kurami: Sherlock i Watson. Trzeba przyznać, że obydwa zwierzaki wniosły dużo kolorytu do fabuły. Jestem w każdym razie pewna, że po tej lekturze żadna kura (niekoniecznie rasy sussex) nie będzie już tylko zwykłą kurą. Jest i czarny humor, którego doszukać można się w scenach z Błażejem Bałamutem – czarnym charakterem, który z kolei sprawił, że emocje podczas lektury niekiedy sięgały zenitu.

Jest i refleksyjny motyw dwójki rodziców Michałka – niegdyś szalonych młodych ludzi, którzy potrafili udać się na motorze tam, gdzie ich oczy poniosą. Teraz zasiedzeni w swoim domku, ustatkowani, zbyt racjonalni i praktyczni, by móc nadal marzyć i bujać w obłokach. Gdzieś zagubili w sobie „swoje dziecko”, które na szczęście pomoże im odnaleźć skok kota przez serce tatusia. Nieee, oczywiście nie wyjawiam, co mam na myśli.

Myślę, że tymi krótkimi refleksjami zachęcę Was do sięgnięcia po lekturę.

Wiek 6+

Wydawnictwo Bajka

poniedziałek, 01 stycznia 2018

Tegoroczne lato minęło bezpowrotnie. Pechowa Wola, tak chętnie odwiedzana przez turystów, opustoszała. Lord i lady Pepperowie zbierają siły na kolejny sezon. Na razie wycofali się do cichego zakątka domu, gdzie odpoczywają, regenerują się, śpią długimi godzinami. Jednocześnie obok tego życia doczesnego toczy się zupełnie inna historia. Równolegle do świata rzeczywistego istnieje świat pełen duchów zwierząt, które kiedyś związane były z Pechową Wolą. Wśród nich tytułowy Kostek. To dawny pies Pepperów, który od jakiegoś czasu „żyje” właśnie w tym innym – nieziemskim – wymiarze. Jeśli ktoś czytał poprzednie części, pewnie znów ucieszy się na spotkanie z chomikiem Marcinem, gąsiorem Gabrielem, zającem Walentym, małpką Orlando, pajęczycą Panią Jones. Zwierzęce duchy – z różnych epok Pechowej Woli. Wszak jest to domostwo wiekowe, z tradycjami. Zwierzaki cały czas są związane z tym miejscem – mimo upływającego czasu. Mało tego: okrzyknęły się Stacjonarnymi Opiekunami Spirytualnymi, są strażnikami Pechowej Woli i jak twierdzą mają „pełne łapy roboty”. Jeśli chcecie wiedzieć jakiej, niech za odpowiedź posłuży cytat gąsiora Gabriela: „Wszelkiego typu, dajmy na to … porządkowanie skarpet… wycieranie kurzu … odkurzanie podłogi”. Ale wierzcie mi: nie tylko. Bo gdyby tak było faktycznie, wówczas w Pechowej Woli byłoby strasznie nudno i ta książka po prostu nigdy przenigdy by nie powstała. Przecież ile można pisać o porządkowaniu skarpet i odkurzaniu podłogi? Bo w Pechowej Woli wiele się dzieje: co rusz ktoś znajduje jakieś śmieciowe skarby: ot jak choćby starą lunetę. To dobry powód, by na chwilę się zatrzymać i popatrzeć w gwiazdy. Maleńki żołnierzyk, sowa z plastiku, połamane kafelki – te oto drobiazgi, porzucone przez ludzi, działają na wyobraźnię. Jednak to luneta sprawi, że nagle wszyscy zaczną interesować się astronomią. Pewnego dnia w ogrodzie pojawi się oszałamiająco piękna klacz Luna Asstra. Smutny konik, który pełno ma problemów, tajemnic. W dodatku ten duch zwierzęcia ukrywa się przed … duchem człowieka. Zrobiło się ciekawie, nieprawdaż? I jak tu uwierzyć Gabrielowi, że wszystkie sprawy toczą się w Pechowej Woli wokół skarpetek, kurzu i podłóg. Oczywiście duchy-przyjaciele zrobią wszystko, by pomóc Lunie. Przygody, emocje, humor, troszkę strachu i czarnych charakterów. To doskonały przepis na udaną książkę. Na końcu – szczęśliwy happyend i nadzieje na … kolejną książkę.

PS. Szczególnie miło mi się zrobiło, gdy zobaczyłam na wyklejce książki teksty rekomendujące lekturę. Wśród nich jest krótki fragment mojej recenzji do pierwszej części serii.

Wydawnictwo Media Rodzina

środa, 20 grudnia 2017

 

Krótkie dni i długie zimowe wieczory sprzyjają czytaniu bądź słuchaniu książek. Nie kusi Was? Za oknem „szara godzina” (jak ja lubię to wyrażenie z wiersza Ewy Szelburg-Zarembiny), w domu ciepluchno, człowiek czuje się taki bezpieczny, u siebie, z kubeczkiem ciepłej herbatki w ręku, patrzy przez okno z widokiem na ogród (niestety nie – zaśnieżony mimo połówki stycznia) – przy ciepłym kaloryferze albo kominku. A w tle książka – sączy się tekst, łagodny tembr głosu lektora. U nas w domu –słuchamy dużo audiobooków – właściwie muszę przyznać, że niekiedy jest nawet „kolejka” po sprzęt.  Ja, słuchając swoich książek,  muszę niekiedy uważać, by coś niestosownego nie dostało się do uszu dzieciaków, które wiadomo – co mają słyszeć – nigdy nie słyszą. A to, co ma ominąć ich narządy słuchu – właśnie najlepiej do nich trafia.

Madika jest propozycją dobrej literatury dla troszkę starszych dzieci – myślę, że książka przypadnie do gustu zwłaszcza dziewczynkom, gdyż głównymi bohaterkami są siedmioletnia Madika i jej młodsza siostra (choć pewnie i chłopcy coś z niej dla siebie wyciągną). Ta książka kojarzy mi się trochę z Dziećmi z Bullerbyn. Jeśli ktoś tęskni za tamtym klimatem – a wiem, że wśród rodziców jest wielu takich nostalgicznych czytelników, to pewnie i Wam się ta lektura spodoba. Nie ma tu wyszukanych przygód – jest zwykła codzienność, w której brakuje tych wszystkich współczesnych gadżetów i wypełniaczy czasu, na jakie są skazane współczesne dzieciaki. Za to panują wyobraźnia i kreatywność. Madika ma niekiedy naprawdę szalone pomysły, a wtóruje jej młodsza Lisabeth.  To takie urwisy w spódniczkach. Niekoniecznie pochwalam naśladowanie różnych pomysłów na zabawę: jak skok z dachu z parasolką w ręku, choć wiele momentów z życia dziewczynek może być inspiracją dla dzieci – latem w ogrodzie bądź w domu – gdy nie wiadomo co ze sobą zrobić. Ta książka to też obraz świata, którego już nie ma. Gdzieś w tle przewijają się elementy codzienności, które my sami znamy z opowiadań starszych generacji w swojej rodzinie. Ale to też piękno tej książki: pewne zachowania, reakcje, rozmowy, miejsca, ludzie. Zachęcam do ich odkrywania. Właśnie teraz – zimą, kiedy takie książki smakują najlepiej.

Książkę czyta Waldemar Barwiński. Lektor interpretuje tekst w sposób wyważony, powiedziałabym neutralny. Niektórzy preferują prawdziwy spektakl aktorski. Akurat my lubimy dwa podejścia w interpretacji. Czas nagrania 8 godz. 51 min.

Wiek 6+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia 

wtorek, 19 grudnia 2017

No właśnie – choinka – to ona jest bohaterką tej książki. Kto by pomyślał, że może być tyle zamieszania z zielonym drzewkiem przybranym odświętnie – nieodłącznym elementem świąt grudniowych. Ksiądz Józef Naumowicz, związany na co dzień z Uniwersytetem Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie, próbuje wyjaśnić fenomen choinki. Bo, jak pisze we wstępie,  „zwyczaj strojenia choinek na Boże Narodzenie zna cały bodaj chrześcijański świat”. Pojawia się w sztuce: na obrazach, w literaturze, muzyce. W końcu – w wielu domach. Jak to się stało, że w dzisiejszych czasach nie możemy sobie wyobrazić świąt bez choinki? Jakie są tego korzenie. I jak zmieniała się i ona, i związane z nią tradycje na przestrzeni dziejów.


Trzeba przenieść się do czasów przełomu średniowiecza i renesansu. Ale zanim pojawiła się ONA były wawrzyńcowe wieńce, którymi przystrajano wejścia do domu lub całej wręcz posiadłości. Zawieszano je ku czci duchów i bóstw. W tak zwanym międzyczasie w sztuce obecne były zawsze kwiaty, liście, rajskie drzewa obwieszone owocami.

Autor stara się dowieść, co jest dokładnie ojczyzną choinki – nie jest to zdanie łatwe, bo wiele miejsc aspiruje do tego tytułu. Bada najstarsze świadectwa, przytacza nakazy panów, którzy na Wigilię pozwalali osadnikom ścinać zielone gałązki – ale jak się okazuje po latach – wszystko w  granicach rozsądku. Ciekawostką jest wynikająca z nich troska o las i gatunki drzew. Zachowały się liczne dyrektywy z okresu od XIII do XVI wieku, które próbowały uporządkować popularność „ choinki” właśnie ze względu na ochronę lasu, a być może, choć to na pewno, pańskich interesów.


W książce znajdziemy dużo informacji o tym, czym przystrajano choinkę, gdzie po raz pierwszy ustawiono drzewko publicznie, kiedy pojawił się zwyczaj dawania podarków „pod choinkę” i jak został on przyjęty. Przez dzieci – z entuzjazmem, ale przez dorosłych – zwłaszcza z kręgów kościelnych – z dużą krytyką.

A jak to było w Polsce – kiedy pojawiła się najstarsza choinka, jak powinna wyglądać nasza polska – patriotyczna wersja – a nie germańska – z „bomblami”. Patriotyczna – z szopką na gałązkach, z różnymi słodkościami dla dzieci. Autor przedstawił jej poprzedniczki: snopki zboża, sianko na stole, szopkę, sad u sufitu w Krakowie – z łakociami, podhalański podłaźnik.

Jak została przyjęta w innych krajach: Austrii, Francji, Anglii, Nowym Świecie? Choinka, jak się okazuje, ma swoje zaszczytne miejsce również w literaturze. Pisali o niej Andersen, Dickens, Goethe. W Polsce pojawiały się we wspomnieniach Bolesława Prusa (jakże ubolewał w „Kronikach”, że tylko chłopi i ich dzieci potrafią śpiewać „Bóg się rodzi” a inteligencja i wyższe sfery w ogóle słów nie znają), Melchiora Wańkowicza ( „Poza świeczkami i lepionymi w domu łańcuchami z różnokolorowego papieru wszystko tam można było w gębę włożyć”), Stanisława Pigonia, Marii Dąbrowskiej. Była bohaterką wierszy i kolęd, które śpiewano w kościołach. Konstanty Ildefons Gałczyński napisał nawet wiersze: „Kto wymyślił choinki” i „Przed zapaleniem choinki”.  

Ciekawa pozycja dla tych, którzy lubią święta i nie mogą wyobrazić sobie tego czasu bez choinki. Mnóstwo informacji i ciekawostek. Dożo zaskoczenia i odkrywania tajemnic. Ale i pytań, które być może już na zawsze zostaną bez odpowiedzi.

Książka z licznymi ilustracjami. Niektóre z nich to prawdziwe perełki. To ciekawa podróż do przeszłości. 

Wydawnictwo Literackie

poniedziałek, 18 grudnia 2017

Dostałam od Zuzanny Orlińskiej prztyczka w nos. Dałam się nabrać na przewrotny tytuł, a potem okazało się, że również przewrotną książkę. Wykoncypowałam sobie bowiem, że rzecz będzie o matce Polce – urobionej po łokcie męczennicy, z niezadowoloną miną, poświęcającą się dla swoich pociech. Nic bardziej mylnego. Polek to chłopiec – Apolinary. A matka Polka jest zupełnie inna niż …  typowa matka Polka. No tak -  rude tak mają. Ida Sierpniowa, Pippi, Ania z Zielonego Wzgórza –  kilka sympatycznych, pozytywnie nakręconych  rudowłosych wariatek - chudziutkich, niepozornych, natchnionych, ale z poczuciem humoru. Matka Polka jest jedną z nich – tyle że w rozmiarze XL, z burzą rdzawych niesfornych kędziorów. Można z nią konie kraść, przez boży rok paraduje w trampkach, urządza synowi pirackie przyjęcie, uczy, bawi, pomaga, tłumaczy, słucha, otacza opieką – jak dobra matka. Nie, absolutnie nie - mama, mamusia, mamka. W życiu Polka dzieją się czary mary. Nagle świat zmienia się dookoła, pojawiają się potwory, piraci, Święty Mikołaj, dziwna staruszka. Moja mama czarownica – taki tytuł więcej by mi powiedział, choć z pewnością  tak bardzo nie zaintrygował. Pełna humoru, ma w sobie to coś. Bo sami przyznacie - trzymanie w piwnicy zamiast równiutkich rzędów marynat, konfitur i kompotów sarkofagu egipskiego świadczy o sile charakteru tytułowej bohaterki – a tego jest tu tyle że ho ho. Autorka na końcu pisze - ojciec Polka  to też nie jest taki sobie zwykły ojciec. Ale to już  temat na zupełnie inną opowieść.

Wydawnictwo Literatura 

 

niedziela, 17 grudnia 2017

Moim zdaniem to najlepsza część serii „Opowiem ci mamo, co robią …”. Oj, dinozaury postawiły wysoko poprzeczkę. Podoba się cała – ze względu na treść, ilustracje. Znam pewnego małego miłośnika dinozaurów, który odrzuciwszy na bok wszystkie swoje dotychczasowe lektury „dinozaurowe”, przepadł z książką Emilii Dziubak na długie godziny (dosłownie)  gdzieś w kątkach-zakątkach domu i oddał się miłej lekturze. Sama książka zabiera naszego praprzodka Kudłacza w podróż w czasie – do różnych epok, er – więc nic się nie stanie, jeśli do wyprawy dołączy mały czytelnik. Od Triasu do Czwartorzędu. Śledząc losy pierwotnego osobnika, który pewnego dnia znalazł ogromne jajo, dzieci stają się świadkami historii naszej planety. Pierwsza myśl odnośnie jaja – była taka – to na pewno jajo, z którego wykluje się jakiś dinozaur. Tymczasem – nic bardziej mylnego – to kapsuła czasu, która zabiera Kudłacza na wycieczkę do przeszłości. To doskonały sposób, by pokazać dzieciom, jak bardzo stara jest nasza planeta – kiedy pojawiły się dinozaury i kiedy pojawił się na niej człowiek. Samo mówienie – „Oooo, Ziemia jest baaaardzo stara” chyba na nic się zda. Ale lektura na pewno pomoże zrozumieć te zagadnienia.

Książka obrazkowa dużego formatu (20 cm x 28 cm) – niezwykle kolorowa, świetnie oddaje świat prehistorycznych potworów podobnych niekiedy do smoków (choć książka obala ten mit; co ciekawe dinozaurom  bliżej do współczesnych kur i gołębi). Żyjące wśród olbrzymich paproci i skrzypów – opanowały wszystkie środowiska – rządziły na lądzie, w powietrzu i w morzu. Można zresztą poznać i inne stworzenia, które żyły w danym czasie obok dinozaurów. Imponujący jest również świat przed dinozaurami. „Drzewo życia” na jednej ze stron to ciekawy materiał poglądowy, by prześledzić ślady życia od Neoproterozoiku.

Co znaczy w ogóle słowo „dinozaur”, jakie gatunki były charakterystyczne dla danej ery, krótkie opisy wybranych gatunków zawierające konkretne informacje i ciekawostki, zabawy w wyszukiwanie różnic pomiędzy prawie takimi samymi ilustracjami, labirynt, w który karaluch musi odnaleźć drogę do kapsuły czasu. I oczywiście świetne ilustracje Emilii Dziubak.

Wiek 4+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

sobota, 16 grudnia 2017

Jeśli Wam mało przygód o Muminkach (a tych nigdy dosyć) zachęcam do odkrycia innych tytułów Tove Jansson. Pewnie mniej znane, trochę odbiegają od świata przedstawionego w klasycznej serii, ale jakże cudnie znaleźć się znów w bajkowym świecie, gdzie są starzy znajomi jak choćby Włóczykij,  ale też i całkiem nowi. Jest w książce o Maciupku mnóstwo ilustracji – czyli wielka gratka dla tych, którzy kochają niepowtarzalną i rozpoznawalną na całym świecie kreskę artystki z dalekiej Finlandii. Jest i mądry tekst – który zwraca uwagę na słabszych wśród nas, pozwala ich dostrzec i zrozumieć. A co najważniejsze – to piękna książka dla czytelnika w każdym wieku. Każdy wyczyta w niej coś dla siebie.

Tematem są smutek, samotność, strach. Mały Maciupek mieszka w swoim domku – zupełnie samiusieńki jak paluszek. Nie może poradzić sobie ze wszechogarniającym strachem przed … wszystkim i wszystkimi. Dlatego też postanawia poradzić sobie sam, szukając pomocy na zewnątrz. A tam jest czego i kogo się bać: pomijam już atmosferę i klimat świata otaczającego. Strach tak bardzo paraliżuje Maciupka, że ten w ogóle nie dostrzega uroków otoczenia. Są tu jednak też Filifionki, Paszczaki, Homki, Mimbla, Buka, Hatifnatowie. Macupiek przezornie wcale się nie odzywa. Jest też zbyt mały, by go ktoś zauważył – w końcu Maciupek to Maciupek. Boi się z kimś porozmawiać o swoich uczuciach, obawach. A pewnie zrobiłoby mu się lżej na sercu, gdyby mógł się przed kimś wyżalić. W końcu trafia nad ogromne morze, gdzie zauważa dryfującą butelkę, a w niej list. To wiadomość od Drobinki, która również się boi. Odtąd celem Maciupka będzie odnalezienie Drobinki – jeszcze mniejszej od niego istoty, by ją pocieszyć i zapewnić o swej przyjaźni. Książka, która porusza ważne tematy – może właśnie dziś szczególnie aktualna, gdy tak wielu samotnych wśród ludzi. To też rzecz o odwadze i miłości. Jej wielkie pokłady są w nas ukryte – potrzebujemy tylko niekiedy małego impulsu, by je z siebie wydobyć – by pomóc innym, wspierać kogoś, kto tej pomocy i dobrego słowa czasem bardziej potrzebuje niż my sami.

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 97