Świat jest stworzony po to, aby stać się kiedyś piękną książką
Archiwum
Zakładki:
Książki 2013
Książki 2012
Książki 2011
A tutaj piszę o książkach
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
Dekoratorskie
Książki - 2010
Książki- 2008
Książki- 2009
Napisz do mnie
Piszą o książkach
Strony o książkach
Szablon mojego bloga
Wydawnictwa
Wyzwania czytelnicze
Zaglądam również TU
Tagi
Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać
środa, 07 listopada 2018

Tego nazwiska nie trzeba chyba bliżej przedstawiać. David Attenborough - znany reżyser filmów przyrodniczych, podróżnik, pisarz. Takich filmów, od których nie można się oderwać: świetne zdjęcia, podejmowanie trudnych i nowych tematów. I ten głos – męski, jednocześnie ciepły, którego chce się słuchać. Bo nie tylko treści są ważne, ale i lektor. I wiek, którym obdarzyła go natura – 92. Dobry pomysł, by podzielić się swoim życiem, doświadczeniami i przeżyciami. Zresztą, przyznaję, lubię podglądać czyjeś życie – ale tylko w książkach. W codzienności nie mam na to ani czasu, ani ochoty – jest przecież tyle fajniejszych zajęć.

Sir David Attenborough związany od 1952 roku z telewizją BBC, która miała w tym właśnie czasie zaledwie 10-letnie doświadczenie w przygotowywaniu programów. Przecież zaledwie kilka lat temu skończyła się wojna – kto myślał wówczas o telewizji dla ludzi i programach rozrywkowych? Tymczasem okazało się, że pewne eksperymentalne filmy kręcone przez przyrodników żyjących w egzotycznych krajach budzą euforię i ogromne zainteresowanie widzów i że jest to nisza, którą należałoby wypełnić. Programy nadawane na żywo, małe fundusze, aktorzy wygłaszający swoje kwestie z pamięci, politycy tracący swoje dobre nazwisko na oczach tysięcy przed ekranami – tak można w skrócie podsumować telewizję brytyjską tamtego okresu. Do tego dochodziły programy przyrodnicze ze zwierzętami – na żywo, w studiu. Niekiedy główni bohaterowie nie spełniali oczekiwań prowadzących. Zwierzęta, i mniejsze i większe, uciekały, chowały się w kątkach i zakątkach pomieszczeń telewizyjnych często nieprzystosowanych do wizyt menażerii. I w środku tych wydarzeń mniejszego i większego kalibru, on – znany niewielu, zaledwie 26-letni, z małym doświadczeniem, absolwent studiów zoologicznych. To właśnie wtedy rodzi się pomysł ambitniejszych programów przyrodniczych, chęć pokazania ludziom dalekiego świata i jego mieszkańców. BBC i londyńskie zoo chcą ze sobą współpracować. Ekspedycja ma zagwarantować zoo nowe zwierzęta, natomiast telewizja ma mieć z tych podróży ciekawy materiał. Ta książka to zapiski z wyprawy do Ameryki Południowej i do Azji – i to zaledwie do wybranych rejonów. Możliwość poznania fauny i flory nienaruszonych jeszcze przez białego człowieka, dziewicze miejsca, mieszkańcy tych rejonów, którzy często po raz pierwszy widzieli białych i nowinki techniczne w postaci kamery i aparatu fotograficznego. Wśród nich niekiedy również potomkowie osadników europejskich, którzy z pewnych przyczyn osiedlili się w egzotycznych krainach. Wśród opisywanych gatunków, na których David Attenborough koncentruje się przede wszystkim, jest wiele dziś takich, które są zagrożone wyginięciem. Na podstawie tej książki widać, jak świat w ciągu ponad 60 lat się zmieniał. Jak zmieniali się ludzie, którzy kiedyś odziani w prymitywne ubrania, dzisiaj noszą jeansy i t-shirty. Oczywiście te wspomnienia to nie tylko zwierzęta. To też ludzie, z którymi autor współpracował, to też trudności w kręceniu materiału i łowieniu zwierząt. Bo jak się okazuje, nawet szerokość taśmy mogła stać się przyczyną konfliktu i powodem do zwołania narady ważnych osobistości z TV. To też szukanie kompetentnych osób, na których można polegać na wyprawie (jak choćby kamerzysta czy dozorca zwierząt), opisy krajobrazów, ciekawostki. Jak wielkim przeżyciem musiało być odkrycie tajemniczych malowideł na klifie w Gujanie. Zostawione odciski dłoni pozostawione najprawdopodobniej przez praludzi wiele tysięcy lat temu. Niesamowite.

Książka ma w sobie coś z gawędy. Dziś jest tak, że chcemy widzieć świat nie swoimi oczami lecz obiektywami aparatów, telefonów komórkowych. Jaką fotograficzną pamięć musiał mieć autor, jaki dar opowiadania, że i po latach (ponad pół wieku) potrafi odtworzyć przeżycia i widziane obrazy. Miał oczywiście do dyspozycji sprzęt, ale nie sądzę, by wszystko fotografował w takich ilościach jak czyni to obecnie przeciętny Kowalski. Coraz więcej ludzi podróżuje po świecie, lecz coraz mniej mają oni do powiedzenia. Niekiedy ma się wrażenie, że ktoś jedzie w świat po to tylko, by napisać książkę. Potem powstają zaledwie relacje z podróży, suche, nie wywołujące emocji. Tak w tym przypadku nie ma. Bo trzeba mieć coś do przekazania.

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

wtorek, 06 listopada 2018

Jest rok 1654, Holandia. Catrijn właśnie została wdową. Jednak jej serce pozostaje zimne i nieczułe. Nie kochała swojego męża, który pił i bił ją. Młodziutka wdowa marzy o tym, by jak najszybciej sprzedać gospodarstwo i wynieść się ze wsi do miasta. Chciałaby pracować tam jako służąca, by zarobić na lepsze życie. Jednak jej największą pasją jest malowanie – do czego zresztą ma talent. Przypadkiem poznaje bogatego kupca i podróżnika, który poleca ją jako gospodyni u swojego brata w Amsterdamie. Wkrótce okaże się, że jednak losy Catrijn zwiążą się ze sztuką. Będzie tworzyć, a jej życie zmieni się na lepsze. Jednak odzywają się demony z przeszłości. Ktoś coś zobaczył, czego widzieć nie powinien. Teraz szantażuje kobietę, grozi, że ją wyda w ręce prawa, a ona sama trafi na szubienicę.

Tak w skrócie przedstawia się zarys fabuły. Podoba mi się sam pomysł na książkę. Pokazanie losów pojedynczej bohaterki na tle ciekawej epoki. To Holandia XVII wieku. Rozwija się gospodarka, rolnictwo, kwitnie rzemiosło i handel z dalekimi krainami – zwłaszcza Chinami. Mieszkaniec wsi cieszy się swobodą – może decydować o sobie, nie jest dożywotnio przywiązany do ziemi pana (tak jak to miało miejsce na przykład w Polsce w tym samym czasie). Catrijn przecież szybciutko pozbywa się ciążącego jej gospodarstwa i opuszcza rodzinną wioskę. Widzimy gwarny Amsterdam, mnóstwo ludzi na ulicach, jarmarku, w gospodzie. Bogate mieszczaństwo mieszka w pięknych kamienicach, kupuje obrazy, drogą ceramikę. Wybitni malarze mają pełne ręce roboty. Handel, kanały, podróże kupieckie do Indii Wschodnich, skąd sprowadzano drogie przyprawy i barwniki do malowania, porcelanę chińską - cieniutką i delikatną jak papier. To czas twórczości najsłynniejszego malarza holenderskiego Rembrandta. Mamy sposobność odwiedzić go w tej powieści, w jego pracowni podczas pracy. Holandia to też wiatraki, które gdzieniegdzie pojawiają się w tle, są elementem holenderskiego krajobrazu. Właśnie to tło zainteresowało mnie w szczególności. Też pozycja kobiety w dawnych czasach – ta może decydować o sobie, jednak mąż pijak może sobie poczynać z nią do woli, bez większych prawnych konsekwencji. Również zarobki kobiet pozostawiają wiele do życzenia. Przecież Catrijn została zatrudniona w manufakturze w Delft nie tylko ze względu na talent malarski i artystyczne wyczucie. Właściciel płacił jej o wiele mniej niż mężczyźnie zatrudnionym na tym samym stanowisku. Ciekawe są losy Catrijn, choć zawiódł mnie wątek miłosny. Rozwijał się zdecydowanie za szybko. Czy w tamtych czasach „powściągliwości”, religijnej dyscypliny i surowości protestantyzmu było to aby możliwe?

Wydawnictwo Zysk i S-ka

wtorek, 30 października 2018

Wielka księga prawdziwych tropicieli – myślę jednak, że nie tylko dla tropicieli. Również dla nas, zwykłych zjadaczy chleba – trochę być może zbyt leniwych, zalatanych, by rzucić wszystko i „pójść w naturę”.  Za to tęskniących czasem, może nawet często, za światem przyrody. Światem, który dla wielu wcale nie jest na wyciągnięcie ręki. Zatem z jednej strony to arcyciekawy poradnik dla tych, którzy idą (lub chcą iść) przez życie śladami przyrody. Z drugiej zaś – to odskocznia dla nas, zwykłych mieszczuchów – za to niesamowicie uwrażliwiająca, ucząca empatii w stosunku do zwierząt i roślin i kierująca naszą uwagę na przyrodę wokół.  Bo wcale nie chodzi o to, by od razu bociek na naszej posesji wybudował gniazdo. Albo by spotkać na którejś z wędrówek żmiję lub węża. Bardziej o to, by dostrzec to COŚ:)) Też w maleńkim wymiarze, w szczegółach i szczególikach – czasem trzeba przyłożyć nos do kory drzewa, schylić się ku ziemi. Wielu z nas nie ma ogrodów, pola, ścieżki za domem, która poprowadzi w siną dal. Niekiedy nasz kontakt z zielenią, zapachem kwitnących drew, brzęczących pszczół ogranicza się tylko do kilku kroków: od klatki wejściowej bloku do samochodu stojącego na osiedlowym parkingu. Warto dostrzec uroki świata obok. I tego uczy właśnie Adam Wajrak – znany dziennikarz, autor poczytnych książek i filmów. Odkrywa mnóstwo tajemnic przyrody. A pisze o tym tak, że człowiek dostaje gęsiej skórki, zaczyna drążyć temat i stawia sobie pytanie: „Dlaczego wcześniej to mnie NIE interesowało? To przecież FASCYNUJĄCE!”. Wajrak podzielił książkę na cztery pory roku. To nie tylko zbiór dziesiątek cennych informacji. To również ciekawostki, ploteczki z lasu, łąki, pasa zieleni, plaży (te najbardziej oplotkowane ploteczki, nieformalne, na luzie lubimy najbardziej). To w końcu dzielenie się swoimi doświadczeniami – jako zaprawionego w boju tropiciela i obserwatora, potrafiącego przejść dziesiątki kilometrów dla jakiegoś rzadkiego gatunku zwierząt, mogącego leżeć godzinami pod jakąś norką, w krzakach – w mokrym, niewygodnym, chłodnym środowisku – dla jednego zdjęcia, czasem obrazu, który koduje się w głowie na długie lata. Autor podpowiada jak zachowywać się w określonych sytuacjach i warunkach, w zależności od pory roku, jak się ubrać, maskować  terenie, jak podczas wypadku kontaktować się z pilotem helikoptera, jak tropić zwierzęta, jaki sprzęt zabrać ze sobą na wyprawę. Tych porad jest naprawdę dużo – i pewnie najlepiej uczyć się na dobrych praktykach i … cudzych błędach. Oczywiście jest też mnóstwo wiedzy na temat, głównie zwierząt. Ale w tle są też informacje o roślinach, środowisku – różne różności. Np. w jaki sposób owce pomagają górskim krokusom, jak przygotować miksturę wabiącą motyle, jak wygląda Puszcza Białowieska nocą, ile lat tak naprawdę mają najstarsze dęby w Polsce, jak wygląda życie modliszek, dlaczego Mikołaj Rej (tak, tak ów znany pisarz i poeta) nie lubił dudków, jak się naprawdę sprawa ma z kontrowersyjnym kornikiem w Białowieży, jak się zachować podczas spotkania oko w oko z młodym zwierzęciem? Treść wzbogacona licznymi fotografiami.

Osobiście jestem też miłośniczką książek Lechosława Herza (warto je poznać – pokazują m.in. uroki małych wsi i miasteczek). To tam kiedyś wyczytałam, że Adam Wajrak uczył się obserwacji świata od swojego wujka, który od wielu lat zabierał małego Adasia na pierwsze wyprawy. Zresztą wujka wspomina również Wajrak  w tej książce: (Lechosław Herz) „wbił mi do głowy najważniejszą rzecz. Od niego wiem, że najciekawsze przygody i największe wyzwania dla prawdziwych tropicieli nie czekają gdzieś hen daleko, ale zupełnie blisko. Dosłownie tuż za rogiem.” I niech to będzie podsumowanie tej książki, z którą warto się zaprzyjaźnić.

 

Wydawnictwo Agora

poniedziałek, 29 października 2018

W zalewie literatury angielskiej, amerykańskiej, nawet ostatnio skandynawskiej, naprawdę ciekawym przeżyciem czytelniczym jest książka słoweńska. Niewiele tytułów dla dzieci z krajów leżących nad Adriatykiem. Może dacie się skusić na inne klimaty:))) Tym bardziej, że często wybieramy Słowenię jako cel wakacyjny. Warto sięgnąć zatem po literaturę tego kraju. 

Ludmiła Kraśnicka jest śpiewaczką operową. Niedawno zamieszkała w nowym miejscu, gdzie nikogo nie zna. Pewnego dnia kobieta udaje się na jarmark, gdzie kupuje pierścień o ponoć magicznych właściwościach. Ludmiła niestety nie zdążyła się zbytnio nacieszyć nowym zakupem, ponieważ pierścień wyślizguje jej się z rąk i dalej turlać się przed siebie. Nie tak łatwo go złapać – mnóstwo ludzi z miasteczka rusza w pogoń za pierścieniem. Czy aby ten pierścień na pewno jest magiczny, jak go zachwalał sprzedawca? A jeśli tak, to na czym polega ta jego niezwykłość?  

Magiczny pierścień to nie tylko bajka. To również wyprawa do przeszłości - podejrzewam, że do początków wieku XX albo okresu przedwojennego. Tak mi się przynajmniej wydaje na podstawie ilustracji i samego tekstu: strojów bohaterów, figlarnych wąsików dżentelmenów pozwijanych w ślimaczki, rekwizytów antycznych sprzętów w postaci aparatu fotograficznego i cudu techniki – dwupłatowca czy kataryniarza z katarynką. Sama historia zawiera motyw lubiany przez dzieci: wyliczankę – powtarzankę znaną choćby z „Rzepki” Tuwima czy  „O kurce Złotopiórce i kogutku Szałaputku” Ewy Szelburg-Zarembiny. To też opowieść o szukaniu ludzi w dniu codziennym, kontaktów i relacji z nimi. Człowiek jest istotą społeczną, ciężko żyć w  samotności, czego zresztą doświadcza artystka. Mimo przeniesienia tej historii do przeszłości, jest ona aktualna właśnie dzisiaj. W dobie smartfonów, laptopów, tabletów, Internetu. Mamy dziesiątki znajomych (u niektórych idzie to w setki, tysiące), a tak naprawdę jakbyśmy nikogo nie mieli. Oszańcowujemy się w swojej prywatności, wolimy relacje na odległość niż bliski kontakt przy stole przy filiżance dobrej kawy czy herbaty. Dzieci nie spotykają się na dworze, gdzieś w ciekawym miejscu, ale wysyłają do siebie sms-y albo wiadomości na messengerze. Ludmiła wychodzi do ludzi, najpierw nieśmiało – o dziwo nie wykorzystuje swojej popularności. Tylko nieliczni miłośnicy opery ją znają i kojarzą. Tak jakby chciała, by ktoś dostrzegł w niej wartościowego człowieka bez tej całej otoczki celebryctwa i próżnego bywania w wyższych sferach. Trochę pomaga jej magia. To pokazuje, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, przyjaciół. Zakończenie to też dowód na to, że razem można osiągnąć tak wiele, pokonać przeszkody, wszelkiej maści trudności.

Książka została wydana w ramach projektu: "Nasza Mała Biblioteka". O szczegółach możecie poczytać tutaj. 

 

Wydawnictwo Ezop

wtorek, 23 października 2018

 

Zawsze było więcej o królach. Zdecydowanie. Królowe polskie, władczynie polskie – przeważnie pozostawały w cieniu – swych mężów królów, choć były zdecydowanie ciekawszymi osobami, niekiedy skuteczniejszymi. Nosiły koronę, jeszcze musiały być matkami, opiekunkami, powierniczkami królewskich tajemnic i sekretów. Odpowiedzialne za wychowanie królewskich dzieci, przyszłość córek i synów – w służbie narodu. Zajęcie nie powiem, barrrrdzo stresujące. Niestety – męski świat – taki  właśnie był przez długie wieki – to mężczyźni rozdawali karty, ustalali zasady gry. No chyba że już zdarzyła się taka charakterna „babeczka” jak Włoszka Bona Sforza. Można na jej temat znaleźć naprawdę wiele informacji. Mało tego - może nie wiecie, ale to właśnie dzięki niej (choć niektórzy twierdzą, że to mit) ponoć zadomowiło się w naszym języku codziennym pojęcie włoszczyzny dodawanej jak Polska długa i szeroka do zupy. Czas zatem skończyć z przekonaniem, że królowe polskie były cichymi bohaterkami drugiego planu. Pomóc mogą w łamaniu stereotypów takie publikacje jak ta: prezentująca 25 sylwetek kobiet związanych z tronem Polski. Stąd i z daleka, bo tamten świat z przeszłości rządził się swoimi prawami – niewiele małżeństw było zawieranych z miłości. Liczyły się układy, plany możnowładców i samego króla. Gdy tylko na świecie pojawiało się dziecko królewskie już planowano jego przyszłość – która niekiedy zmieniała się w zależności od opcji politycznych. Uff, dobrze, że te czasy dawno już minęły. 25 portretów – dosłownie – bo wielkie i kolorowe, odważnie pokazujące ludzką i kobiecą stronę władczyń. W lazurach, różach, pomarańczach, zieleni, żółci, czerwieni. Patrzę na te „babeczki” i oczu od nich oderwać nie mogę. Z krwi i kości, nie żadne zapatrzone w dal sztywne i posągowe postacie z pomników albo portretów Matejki. Nic z tych rzeczy. Popatrzcie na twarz Ludwiki Marii Gonzagi – aż ma się wrażenie, że zaraz puści do czytelnika oczko. Z drugiej strony to też portrety opisowe. Każda z bohaterek opowiada o sobie – ale nie ma tu żadnego klucza, że wszystkie podejmują tę samą jedną tematykę. Jedne bardziej skupiają się na kraju pochodzenia i swojej rodzinie. Inne więcej opowiadają o polityce. Wspominają dzieciństwo, rodzinne strony, ich pierwsze wrażenia po przybyciu do Polski, starania o ich rękę, urządzenie dworu, przyjaciele, ocena polityki męża, zwyczaje i panujące konwenanse. To one są na pierwszym planie, choć bohaterem drugoplanowym niewątpliwie są epoki, czasy, w których przyszło im żyć – z ich opowieści można dowiedzieć się wiele na temat życia w średniowieczu, renesansie czy baroku.

Wśród kobiet są znane postacie jak: Marysieńka, Barbara Radziwiłłówna, Jadwiga Andegaweńska, Bona Sforza czy Anna Jagiellonka.  Jednak zdecydowana większość jest mniej znana: raczej przeciętny czytelnik nie wie za dużo na temat: Marii Józefy, Anny Cylejskiej czy Agnieszki Babenberg.  

Wiek 10+

Wydawnictwo Znak

środa, 17 października 2018

Kiedy skończyłam oglądać serial (jakkolwiek to brzmi) „Dynastia Tudorów” bardzo żałowałam, że to już niestety koniec. Ta książka jest w pewnym sensie kontynuacją – tyle że tutaj możemy podpatrzeć losy zwykłych ludzi, a nie króla i jego dworzan, którym przyszło żyć w dziwnych i okrutnych czasach zarazem. Jest rok 1645. Mija ponad sto lat od czasów, gdy Martin Luter i jego 95 tez wywróciły Europę do góry nogami. Henryk XVIII też już dawno nie żyje (1547). Na Wyspach naradziła się nowa religia – teraz skutki poczynań niemieckiego mnicha widać w losach zwykłych ludzi. Tak łatwo być posądzonym o związki z kościołem rzymskokatolickim. Jakże wielkim oszczerstwem jest słowo „papista”. Wierni nowej religii mieszkańcy działają w imię Boga – czyniąc często zło, straszne niegodziwości. Wojny religijne, które przetoczyły się wówczas przez Europę zbierały okrutne żniwo. Anglia ma już za sobą waśnie religijne, anglikanizm zdaje się mieć ugruntowaną pozycję. Tymczasem odżywają w ludziach jakieś złe demony, potrzeba gnębienia innych. Zaczyna się polowanie na czarownice. Jak w średniowieczu – aż trudno w to uwierzyć. Tak łatwo zostać posądzonym o czary: wystarczy krzywe spojrzenie, niedobre słowo, plotka – i już zaczynają się oskarżenia. Są jak kula śniegowa spadająca ze zbocza góry – tak trudno ją zatrzymać. Doświadcza tego Alice starsza siostra Matthew Hopkinsa, która po tragicznej śmierci męża Josepha wraca w strony rodzinne. Jest zdana na łaskę brata, z którym w dzieciństwie się przyjaźniła, a który nie zaakceptował jej małżeństwa. Czuć chłód w relacjach, zimne przyjęcie po długim niewidzeniu się naprawdę przeraża. Brat – teraz bardzo bogaty urzędnik specjalizuje się w … wykrywaniu czarownic. Stosuje tortury, wszystkie plotki i pomówienia często zawistnych albo rozeźlonych sąsiadów, traktuje bardzo poważnie – co doprowadza do skazania na śmierć ponad stu czarownic w okolicy.  Postać łowcy czarownic – jak się okazuje (o zgrozzzzo) jest autentyczna. Autorka natomiast przyznaje się do stworzenia postaci fikcyjnej rzekomej siostry Matthew. Myślę, że to ciekawy zabieg – spojrzeć na całą sytuację jako obserwator – w dodatku kobieta żyjąca w tak ciekawych, niebezpiecznych czasach. Ciekawa jest sama fabuła – pokazać nam, dzisiaj po latach, jak wyglądały prześladowania, procesy. W końcu: jak reagowała gawiedź żądna sensacji, krwi i emocji. To również ciekawy obraz kobiety, która bez swoich pieniędzy zdana była na łaskę i niełaskę bliskich. Nie miała nic do powiedzenia. Musiała ślepo wykonywać polecenia mężczyzn, a każde słowo sprzeciwu wywoływało konflikt. Jeśli lubicie wyprawy do przeszłości, historię z domieszką grozy, interesują Was losy kobiet w dawnych czasach – to polecam:)

Wydawnictwo Prószyński S-ka

wtorek, 16 października 2018

Jestem pod wrażeniem. Pasji autorów jak i ogromnej ich wiedzy. Bo co innego pisać o kuchni współczesnej – wegańskiej, mięsnej, tunezyjskiej – jednym słowem jakiejkolwiek. Ale pójść po śladach do przeszłości, zajrzeć w garnki przodków? Baaaa – „odzyskać” te potrawy, opracować przepisy. Samemu można na ich podstawie poeksperymentować w kuchni i poznać słowiańskie smaki. Analizując przepisy – mogę powiedzieć, że w obliczu dostępnego asortymentu w sklepach – to wręcz kuchnia ekstremalna – dla podniebienia, naszych kubków smakowych i przyzwyczajeń. I jeżeli kiedykolwiek ktoś mówi o podróżach kulinarnych – to to jest właśnie takowa podróż – w dodatku do przeszłości – w poszukiwaniu dawnych potraw i smaków. A jeśli nawet ktoś nie zechce gotować dawnych potraw – może o nich choć poczytać. Bo droga do garnka naszych przodków była długa i wyboista. A wszystko zaczęło się od przypadku  (jak ja lubię takie historie). 2001 rok – wtedy to miało miejsce odkrycie warstwy gliny na grodzisku w Chodliku – gliny, z której można było lepić garnki. Potem było przypadkowe spotkanie kilku osób, pasja, upór, by odtworzyć wczesnośredniowieczne pożywienie. I był pewien garaż, w którym cała ta przygoda kulinarna miała swój początek. Efekty robią wrażenie. Żmijowiska – mała wioska, w której prowadzono wykopaliska. Osada dla 60-70 osób. Mieszkańcy  musieli gotować ze zbóż, soczewicy, wieprzowiny. Hodowali zwierzęta. Jak żyli? Co gotowali dokładnie? To tylko kilka pytań, jakie postawili autorzy tej książki. Jest tu ich całe mnóstwo. Ale gdy są pytania, są też i ciekawe odpowiedzi albo i przypuszczenia. Oprócz sporej dawki wiedzy popularnonaukowej na temat dawnego życia otrzymujemy ciekawe przepisy, które pozwalają poczuć klimat dawnych czasów. To potrawy proste, ale są wśród nich i potrawy bardziej czasochłonne. Jaki to smak – „przaśny”? Jakimi produktami spożywczymi dysponowali Słowianie? Przepisy z tej książki to nie tylko odtworzenie z dawnych receptur potraw, ale i swego rodzaju śledztwo kulinarne dotyczące dawnych smaków. Są napoje: oskoła, napary ziołowe, piwo, wino, napoje mleczne, dzika kawa (?), miód sycony, serwatka z miętą. Dalej: dania mięsne: wśród nich m.in. boczek pieczony w liściach mięty, dzika kaczka pieczona w glinie. Nabiał: bliny ze zsiadłego mleka. Pieczywo: podpłomyki i kołacz. Bryje i kluski: bryjka owsiana na słodko. Kasze: tutaj to istne szaleństwo kulinarne – od koloru do wyboru. Polewki: polewka z lebiody z orkiszem, polewka z szarłatem. Na końcu wykaz roślin i zwierząt, które mogły być wykorzystywane we wczesnośredniowiecznej kuchni Słowian. Wybrałam tylko kilka przykładów dawnych potraw, które dla nas – ludzi XXI wieku – brzmią naprawdę egzotycznie. Ta książka to ciekawa propozycja dla tych, którzy lubią kuchnię prostą, interesują się historią i nie boją się eksperymentować. Swoją drogą, jak zareagowaliby zaproszeni goście, gdyby okazało się, że zamiast tradycyjnej sałatki jarzynowej właśnie ktoś serwuje im coś, na widok czego linka ciekła naszym przodkom?

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

poniedziałek, 15 października 2018

 

Krowa Matylda nie chce się kąpać. Nie pomagają zachęty gospodyni – a trzeba przyznać, że akurat w tej dziedzinie kobieta jest naprawdę pomysłowa  – jednak Matylda, podobnie  jak jej daleki kuzyn osioł, jest niezwykle uparta. Ucieka, kryje się po krzakach i za budynkiem  – jednym słowem robi wszystko, by uniknąć wody. Liczne ilustracje pokazują gospodynię i krowę jak ze sobą walczą, przeciągają linę, chcą przekonać siebie nawzajem  do swoich racji – niekiedy nawet siłowo, ale i podstępem. Śmieszna historia pokazująca dalsze perypetie krowy Matyldy. Dzieci mają możliwość poznania życia na wsi z przymrużeniem oka – widać sprzęty, maszyny, inne zwierzęta. Jest dużo szczegółów do odkrywania, pokazywania – na pierwszym planie oczywiście główne bohaterki, które w końcu dochodzą do konsensusu.  I jest oczywiście okazja do tego, by porozmawiać o higienie na co dzień. A może wśród małych czytelników jest ktoś, kto podobnie jak Matylda, też stroni od kąpieli?

Wiek 4+

Wydawnictwo Media Rodzina

wtorek, 09 października 2018

Przenosimy się do roku 1918, do Lublina. Mietek jest mistrzem w rzucaniu papierowych strzał. Potrafi trafić nawet w lekko uchylony lufcik okna. Ba – w kok nauczycielki. I jest ku temu okazja – bo w powietrzu czuć, że za chwilę w mieście wydarzy się coś ważnego. Polscy żołnierze z hukiem przeganiają Austriaków tam, gdzie pieprz rośnie. Grupka dzieciaków – ich pasje i marzenia. Statki budowane z drewnianych ścinków przez przyszłego marynarza. Książki ukochane przez chłopca nieumiejącego czytać, oglądane z taką pasją. To oni są świadkami rodzącej się wolnej Polski – po 123 latach niewoli. Na ulicy, od przechodniów, mieszkańców co rusz słyszą jakiej ciekawostki z wielkiego świata: a to o rozbrajaniu niemieckich żołnierzy, a to o powstaniu Rady Regencyjnej czy uwolnieniu Piłsudskiego z więzienia. I o petycji, która ma być wysłana do komendanta. Dzieciaki chcą dorzucić swoje postulaty: by w szkole dla uczniów była gorąca herbata i by palono w piecach podczas lekcji. Ale to nie koniec ich pomysłów na „ulepszenie” Polski.

Kolejna część serii „Czytam sobie z kotylionem” jest przeznaczona wyraźnie dla starszych dzieci – i to nie tylko ze względu na wyżej postawioną poprzeczkę dotyczącą umiejętności czytania. Chodzi też o tematykę. Odnosi się ona do sytuacji w Polsce sprzed 100 – lat. Na pewno temat „podejdzie” bardziej dzieciom interesującym się historią.

Dla tych, którzy nie zetknęli się z tymi małymi cudeńkami wspierającymi naukę czytania, zaznaczę tylko, że poziom 3 to ostatni i najbardziej wymagający etap nauki czytania przeznaczony dla dzieci w wieku 5 - 7 lat. Oznacza to: 2500-2800 wyrazów w tekście, użycie wszystkich głosek, zdania bardziej złożone i dłuższe, alfabetyczny słownik wyrazów. Po lekturze dziecko może zdobyć „Dyplom sukcesu” (na końcu książki. To ważne dla początkującego czytelnika, który zmierzył się z książką, która tak bardzo przypomina lekturę dla dorosłych – a to przecież daje satysfakcję:)

O serii „Czytam sobie z kotylionem” pisałam już tutaj.

 

Wydawnictwo Egmont

sobota, 06 października 2018

Kubuś Puchatek – książki jak i kreskówki zdobyły sobie rzesze wiernych fanów z różnych powodów, o których teraz nie chciałabym się bliżej rozpisywać. Jednym z nich w moim akurat przypadku są liczne mądrości, których jest całe mnóstwo – do przeanalizowania, refleksji, w  końcu do zastosowania. Mądrości te (mniej lub bardziej mądre, a nawet przemądrzałe) wygłaszane są co rusz przez licznych bohaterów: samego Kubusia, Prosiaczka, Kłapouchego i innych. Sama łapię się na tym, że niektóre tak weszły mi w nawyk stosowania, że traktuję je jak swoje. Inne – po zapoznaniu się z książką – stosowałam, choć nie wiedziałam, że źródło tkwiło właśnie w „Kubusiu Puchatku” lub „Chatce Puchatka”. Moim najulubieńszym od lat jest cytat, którego niestety nie znalazłam w omawianej książce - Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było. (używam, gdy długo szukam czegoś/ kogoś bez skutku)

Ale są i inne, które pewnie znacie – a które teraz zebrane w małej poręcznej książce posłużą za źródło inspiracji do używania w dniu codziennym. Kilka przykładów – więcej wraz z ilustracjami bohaterów znajdziecie już w książce, która zmieści się w torebce albo tornistrze.

A więc cytując KLASYKÓW zapamiętajcie, że:

„Jeśli nie ma tego Tutaj, to znaczy, że jest Tam” (Kubuś)

„Czasami najlepiej zrobić Nic. Z takiego Nic może wyniknąć naprawdę Coś” (Kubuś)

Kocham Prosiaczkowe: „Och jej, jak dobrze być w domu”

„Nie da się kichnąć i tego nie zauważyć” (Kubuś)

„Czas coś przekąsić” (Kubuś)

„Czasami odrobina uprzejmości wiele zmienia” (Kłapouchy)

(*Mądrości w tłumaczeniu Eweliny Gładkiej)

Wydawnictwo Egmont  

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 106