Świat jest stworzony po to, aby stać się kiedyś piękną książką
Archiwum
Zakładki:
Książki 2013
Książki 2012
Książki 2011
A tutaj piszę o książkach
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
Dekoratorskie
Książki - 2010
Książki- 2008
Książki- 2009
Napisz do mnie
Piszą o książkach
Strony o książkach
Szablon mojego bloga
Wydawnictwa
Wyzwania czytelnicze
Zaglądam również TU
Tagi
Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać
poniedziałek, 28 stycznia 2019

Są momenty w życiu, w których świetnie się odnajduje ta, a nie inna książka. Którą akurat doskonale rozumiemy, przeżywamy i dzięki temu zapamiętujemy na długie lata. Właśnie jeden z takich momentów nadszedł, a ja znalazłam książkę, która już zawsze będzie mi się z nim kojarzyła. I na odwrót.

7 maja

Kocham mój ogród. Tutaj właśnie piszę w urocze późne popołudnie, odrywana co chwilę od pracy przez bzyczące komary i kuszona do podziwiania przepychu młodej zieleni, którą pół godziny wcześniej zmoczyła zimna ulewa. W pobliżu mnie dwie sowy prowadzą ze sobą długą rozmowę, którą delektuję się tak samo jak śpiewem słowika.

Elizabeth i jej ogród – to książka dobra na wiosnę i na zmiany w życiu. To w dużej mierze powieść z wątkami autobiograficznymi. Autorka kamufluje jak tylko może rzeczywistość i pisze o Gniewnym (mąż), Dzieciach – Kwietniowym, Majowym i Czerwcowym (dzieci własne). I ogród – pierwszoplanowy bohater - jest jak najbardziej prawdziwy - w pruskich Rzędzinach w okolicach Szczecina. To właśnie to miejsce po kilku latach męczącego i jednostajnego małżeństwa z byłym oficerem pruskiej kawalerii odkrywa przez przypadek Elizabeth. I zostaje na długo. Wszyscy jej żałują, że się na tej wsi zmarnuje, że uroda przemija, że nudno jak flaki z olejem, że mąż niedobry – i inne podobne dyrdymały. A Elizabeth jest przeszczęśliwa i o tym szczęściu pisze.  Czasem przyjmuje gości (fajnie, gdy już sobie odjeżdżają), walczy z konwenansami (przecież tyle rzeczy nie wypada robić uczciwej niemieckiej kobiecie), dyskutuje o miejscu kobiety w ówczesnym świecie. Jednak przede wszystkim żyje ogrodem. Angielka urodzona w Nowej Zelandii w 1866 roku chce od życia czegoś więcej niż typowa niemiecka kobieta. W 1907 roku rozstaje się z mężem i  zaczyna sama decydować o swoim losie. Jako ciekawostkę dodam, że jednym z guwernerów jej dzieci w Rzędzinach (wówczas Nassenheide) był Edward M. Forster, autor Pokoju z widokiem.

Piękna książka, gdzie czas płynie powoli, gdzie człowiek nasłuchuje jak trawa rośnie i czuje, jak róże pachną. Świat, którego już nie ma, bo jak czytamy we wstępie, nic po okazałym dworze Arnimów nie pozostało.

Bardzo mi się podobała. W natłoku codziennych spraw, obowiązków będę wracała do niej nie raz. I będę patrzyła, jak będzie rozkwitał mój ogród, na który, również dzięki tej książce, już teraz, bardzo bardzo bardzo się cieszę. Bo za chwilę wiosna:)

Wydawnictwo MG

wtorek, 22 stycznia 2019

Zawsze z przyjemnością zaglądam do książek dla dzieci, które traktują o sztuce. Ta akurat odkrywa tajemnice warsztatu artysty. A ten do stworzenia swojego dzieła potrzebuje oczywiście wyobraźni , talentu, umiejętności. Jednak żaden obraz nie powstałby bez farb. To ciekawe spojrzenie na temat, ponieważ wiele książek traktuje o sztuce w aspekcie poszczególnych epok. Tymczasem poznawanie technik i to w różnych epokach – to naprawdę ciekawy pomysł i swego rodzaju novum jeśli chodzi o książki dziecięce.  Zatem farby – to temat przewodni tutaj. Może to Was zdziwić, ponieważ w wielu książkach o historii malarstwa autorzy zaczynają opowiadać o sztuce ludzi pierwotnych. A skąd niby mieli oni niby wziąć farby? – ktoś zapyta. Przecież to niemożliwe – aż ciśnie się na usta. Tymczasem dzieci dowiedzą się, że również nasi praprzodkowie robili farby sami – z naturalnych barwników występujących w przyrodzie. I ta książka zaczyna się  właśnie od sztuki jaskiniowej. Później jest mowa o akwareli, temperze, freskach, malarstwie olejnym, pastelach, farbach akrylowych i kolażu. W każdym dziale dowiecie się skąd pochodzi nazwa danej techniki, jaki jest skład danych farb (ale tu uwaga – bez nudnawych wywodów – raczej wiele ciekawostek), poziom trudności danej techniki: czy łatwo malować farbami akwarelowymi albo temperowymi. Dalej: właściwości technik: np. malowanie farbami akwarelowymi uniemożliwia zamalowanie nieudanych elementów obrazu., w przeciwieństwie np. do malarstwa olejnego. Podłoża do farb – na czym malowano w różnych epokach, które podłoże jest dobre do danej techniki malarskiej. Materiały: pędzle, substancje do czyszczenia ich, sposoby nakładania farb. W końcu również i przegląd poszczególnych epok – kiedy dana technika była popularna, kto ją popularyzował (np. akwarelę – impresjoniści, freski – Giotto). Jest też dużo reprodukcji – przykładów danej techniki malarskiej. Wśród autorów sami mistrzowie: Dürer, Cezanne, Botticelli, Modigliani, Młodożeniec, Chagall, Kobro, Kandinski i wielu innych. Autorka zwraca uwagę na cechy charakterystyczne danej techniki w poszczególnych epokach: np. świetnie opisano tu sztukę egipską. Poświęca uwagę ikonom średniowiecznym – ciekawe jest znaczenie poszczególnych farb, których używa się przy pisaniu ikon, np. kolor złoty – często dominuje w ikonach i jest to symbol samego Boga. Zwraca uwagę, że w przypadku malarstwa olejnego uzyskiwano efekty dzięki nakładaniu grubych i cienkich warstw farby.

Znajdziecie tu liczne ciekawostki do każdego tematu, np. naskalne animacje ludzi pierwotnych mają wiele wspólnego z filmami animowanymi. Wielu artystów z późniejszych epok (np. ekspresjoniści w XX wieku) wzorowali  się właśnie na pierwotnych technikach: pryskali farby i malowali rękami. Dużo uwagi poświęcono powstawaniu ksiąg w średniowieczu, czyli tzw. iluminatorstwu – temat fascynujący, biorąc pod uwagę to, że księgi były sporządzane ręcznie i na pergaminie. Jak mogła wyglądać mapa odkrywcy Ameryki: Krzysztofa Kolumba, dlaczego Botticelli zniszczył wiele swoich dziel, w jaki sposób Michał Anioł malował freski w Kaplicy Sykstyńskiej? Pytania, pytania – odpowiedzi w środku. Mnie zaciekawiło jedno stwierdzenie z filozofii chińskiej, które mówi o tym, że zła osoba nie jest w stanie wykonać pięknego dzieła sztuki. Czy tak było/ jest w istocie?

Podsumowując: ciekawa książka o sztuce, przejrzyście i zrozumiale napisana, z licznymi konkretnymi informacjami i ciekawostkami. A jeśli ktoś połknął artystycznego bakcyla – może sięgnąć po inną pozycję autorek „Farby, szkicownik artysty”. Tym razem baaaaardzo kreatywną. Ale o tej książce – za chwilę:)

Wydawnictwo Kocur Bury

sobota, 15 grudnia 2018

Książka Anny Karpińskiej pokazuje, że życie niesie ze sobą wiele niespodzianek – i to, niestety, nie zawsze sympatycznych i przyjemnych. Wchodząc w dorosłe życie mamy plany, marzenia i wyobrażenia o naszym życiu z inną osobą, o dzieciach, które przyjdą na świat. Tak właśnie jest z Wandą. Dojrzała kobieta, odchowała swoje dzieci, od wielu lat pracuje w szkole jako nauczycielka. Za chwilę czeka ją emerytura. Kolejny ważny etap. Kiedy spojrzy za siebie, nie wszystko ją zdawała, inaczej pokierowałby swoim życiem, dokonała być może innych wyborów. Niby zadowolona z trójki dzieci. Dobrze wykształcone, radzą sobie w dorosłym świecie. Choć najmłodsza Kasia ciągle sprawia problemy. Najpierw nieplanowana ciąża, potem decyzja o wyjeździe do Niemiec, do tego jeszcze śmierć ojca i męża Wandy. Oj, wiele zwaliło się w ostatnim czasie na barki Wandy. Pozostaje w samotności popłakać sobie, użalić się nad sobą. Bo przecież trzeba zająć się wnuczką, doczekać tej emerytury i jeszcze poprowadzić biznes rodzinny. Dużo tego i czy Wanda da radę?

Książka wcale niełatwa, pełna smutków, żalów, emocji.  Przychodzi taki moment w życiu człowieka, że ten staje na rozstaju i pyta się co dalej. Gdy nadchodzi czas rozliczenia z tego, co było. I czas strachu przed tym, co będzie. W przypadku Wandy w kąt poszły wszystkie plany, marzenia. Ile trzeba poświęcić siebie dla innych? Ile można dawać  – w nieskończoność? I wiedząc, że tak nie powinno być, mimo wszystko brnąć w to dalej. Jak powinny zachować się dzieci w tej sytuacji? Dzieci, które tak są właśnie nauczone, że wiele im się od rodziców, zwłaszcza matki, należy? Gdy tymczasem ta żyje ciągle życiem innych, a nie swoim. Książka – przestroga dla tych, którzy nie potrafią być czasem egoistyczni względem najbliższych. Do refleksji. Do powściekania się – bo niekiedy sytuacja kobiety zwyczajnie złości i denerwuje. Do wyciągnięcia wniosków i zastanowienia się nad swoim życiem. W końcu – lektura aktualna, bo przecież tylu starszych rodziców przejmuje na siebie rolę rodziców dla opuszczonych dzieci,  których prawdziwi rodzice wyjechali za chlebem w daleki świat. Wrażliwcy niech przygotują chusteczki. A dla tych, którym książka się spodobała – dobra wiadomość – będzie ciąg dalszy.

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

środa, 12 grudnia 2018

I doczekałam się nareszcie kontynuacji „Cukierni…”. Książka, która w mojej rodzinie ma mnóstwo fanek. Co ja piszę – książka? – cała seria przecież. Dla przypomnienia. Po pierwszych trzech tomach „Cukierni pod Amorem” długo panowała cisza. Rok temu ukazała się pierwsza część z zapowiadanych trzech tomów kontynuacji. I jak już pisałam, doczekałam się. Tylko kiedy zamknęłam ostatnią stronę – pomyślałam – i znów trzeba będzie czekać kilka miesięcy. Kontynuacja dotyczy oczywiście losów cukierni, w której króluje od wielu już lat Helena z mężem Waldemarem. Ich syn wchodzi w dorosłość. Niedawno zakochał się w Martynie, dziewczynie z szemraną przeszłością. W pierwszym tomie toczył się konkurs na najlepszy wypiek Gutowa. Decyzją mieszkańców, na pierwsze miejsce zasłużyło ciastko z wróżbą, które wymyślił właśnie Zbyszek – następca piekarz i cukiernik w jednej osobie. W drugim tomie – okazuje się, że ta wygrana jest początkiem wielu kłopotów. Równolegle do losów mieszkańców piekarni poznajemy dalsze perypetie dwóch koleżanek sprzed lat: Moniki i Tessy. Kiedyś ze sobą zaprzyjaźnione, na długie lata nie szukały kontaktu, teraz z kolei po latach odkrywają siebie na nowo. Jak pokazuje końcówka - są ze sobą bardziej związane, niż nam by się to mogło wydawać. Ale o tym sza – bo zepsuję przyjemność czytania. Obydwie wracają często do przeszłości. Mimo emigracji, uczuciowo są związane z miejscem swojego dzieciństwa i wczesnej młodości. Książka wciąga podobnie jak poprzednie tomy sagi. Ciekawe jest tło wydarzeń. Autorka nawiązuje do wydarzeń sprzed lat, codzienności w Polsce Ludowej. Informacje o życiu społeczeństwa, braki, puste półki, koneksje. Też i polityczne wydarzania związane z rokiem 1968, wystawieniem dziadów, strajkami studenckimi, masową emigracją środowiska żydowskiego. Tak na marginesie – ciekawy materiał na film. Że też jeszcze nikt na to nie wpadł.

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

poniedziałek, 10 grudnia 2018

Zależało mi na przeczytaniu tej książki. Wystarczyły magiczne słowa w opisie: Jezioro Komorze. Znam je osobiście, bo mijamy je zawsze będąc na wakacjach na Pojezierzu Drawskim. Kiedyś doświadczyliśmy go – pływając z dziećmi po nim kajakami. O ile dobrze pamiętam, woda w tym jeziorze ma niesamowity szmaragdowy kolor. I takie głupie wspomnienie – taplaliśmy się na jednej z dzikich plaż i nie mieliśmy już siły i ochoty wracać – ocaliły nas cukierki podarowane przez jedną rodzinkę, która przypadkowo przybiła do pomostu, przy którym i my byliśmy. Potwierdzam opisy autorki: miejsce bardzo klimatyczne, tajemnicze i piękne. Gdzieś na uboczu, jakby zapomniane przez Pana Boga i ludzi. I wierzę, że właśnie w takiej okolicy i w takich okolicznościach przyrody, mogło stać się to,  z czym mamy do czynienia w powieści.

Dagmara, anglistka z Poznania, odbiera telefon. Policja z Czaplinka informuje ją o tym, że z Jeziora Komorze wyłowione zostały zwłoki mężczyzny, najprawdopodobniej jej męża. Paweł jakiś czas temu wyprowadził się z domu. Praktycznie nie utrzymywał z Dagmarą kontaktów – za wyjątkiem przesłanych kilku zagadkowych informacji. Kobieta identyfikuje zwłoki mężczyzny. I tu zaczynają się pytania, schody, tajemnice. Bo ciało mężczyzny jest podobne do jej męża, ale wcale nim nie jest. A więc o co tu chodzi? Nie chcę zdradzać za dużo, więc muszę się pilnować, by nie uchylić rąbka tajemnicy, że zabójcą jest przysłowiowy ogrodnik. W każdym razie autorka zaczyna budować napięcie. Zastosowała tu zabieg opowiadania z perspektywy kilku postaci na raz. Każdy ma swoje 5 minut. Każdy opowiada niby o czymś innym,  jednak na końcu – okazuje się, że układanka z porozrzucanych klocków daje się ułożyć w dobrze przemyślaną i zaplanowaną całość. Mężczyzna upośledzony, a jednak mądry, wzbudzający ciepłe uczucia – choć trochę trwało, zanim mu zaufałam. Broni małej dziewczynki. Ona też dochodzi do głosu…. Choć dużą część książki nie mówi ani słówka. I Dagmara, która z jednej strony z przerażeniem, a z drugiej z ciekawością odkrywa, że nie znała w ogóle swojego męża. Nic a nic. I młody policjant – przedstawiciel tutejszych. Pokazuje nam mentalność ludzi  z Pojezierza. To też ciekawe doświadczenie.

Patrzę oczami Dagmary na znajome widoki, ludzi, Pojezierze Drawskie – to naprawdę fascynujące miejsce – które kusi przyrodą, niesamowitą historią. Wiele z tych elementów autorka wplata do fabuły. Oczywiście, że sprawdziłam, czy Cisze istnieją naprawdę. Nie ma, choć nie wiem, może źle szukam. W każdym razie będę wypatrywała podczas kolejnych wakacji na Pojezierzu Drawskim. A może i autorkę gdzieś po drodze spotkam, bo mieszka właśnie tam.

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

piątek, 30 listopada 2018

Tę książkę mogłabym czytać i czytać. Po pierwsze - swego czasu też lubiłam zagłębiać się w „Ballady i romanse”. I drugi powód: dzięki objaśnieniom Emilii Kiereś, jej interpretacjom, można czytać romantyczne utwory z większym zrozumieniem. Powiem nawet: to, co wydawało się trudne, teraz jest łatwe. Mało tego, wartość dodana tej książki jest taka, że ona właśnie uczy czytać dawną literaturę – nie tylko romantyczną, ale również z innych epok. Odkrywanie poszczególnych wersów krok po kroku, jak obieranie cebuli – pod niby suchą łuską, kryje się soczysty środek. Emilia Kiereś przyznaje się do wielkiej pasji, zamiłowania do tych utworów – i to wszystko tutaj wyraźnie widać. Podoba mi się, w jaki sposób autorka buduje relacje z nami, czytelnikami. Zwraca się do nas: „Widać różnice, prawda?”, „Jak się wkrótce przekonacie”, „Spróbujmy sobie wyobrazić”, „Na pewno nieraz słyszeliście”. Już we wstępie autorka stara się nas przekonać do swego zamiaru okiełznania Mickiewicza. Widać swego rodzaju nieśmiałość – bo czy ją zrozumiemy? Emilia Kiereś ma nadzieję, że przeczytamy książkę z przyjemnością. Ja mogę powiedzieć tylko o swoim odbiorze. Lektura jest REWELACYJNA. Wśród utworów te najbardziej znane: „Świteź”, „Świtezianka”, „Powrót taty”, „Pani Twardowska”, „Lilije”, „Romantyczność”. Są i te mniej znane: „Pierwiosnek”, „Kurhanek Maryli”,  „Dudarz”, „Rybka”. Razem 14 ballad i romansów. Pierwszy raz ujrzały one światło dzienne w 1822 roku.  Za cztery lata będziemy obchodzić ich 200-tny jubileusz. Nic dziwnego, że ich lektura może współczesnym sprawiać trudności. Zmienił się język, nie wszystek kontekst kulturowy, społeczny, topograficzny jest wszystkim jasny. A przecież ma to wpływ na odbiór tej poezji. Książka wygląda tak: najpierw przytoczony jest każdy z utworów Mickiewicza. Zaraz po nim następuje interpretacja Emilii Kiereś. Jej omówienia są jak gawędy, których słucha się naprawdę z przyjemnością, które czyta się z przyjemnością – powinnam właściwie napisać. Wprowadza nas do świata, który na pierwszy rzut oka wydaje się być nieprzystępny, obcy. Bo nie rozumiemy pewnych słów, które przecież wyszły dawno z użycia. Albo kontekstu – społecznego, historycznego, politycznego, kulturowego albo i biograficznego. Bo jak się okazuje, niektóre rzeczy należy czytać właśnie w oparciu o prywatne życie i doświadczenie samego poety. Dzięki komentarzom autorki poznajemy ludzi, miejsca, miejscowe legendy, fakty z życia poety, ludowe tradycje i obyczaje, które akurat w przypadku „Ballad i romansów” odgrywały niezwykle ważną rolę. I nie sięga przy tym po jakiś wyszukany język, ale tłumaczy przystępnie, zrozumiale, a co najważniejsze – ciekawie. Jest takie przysłowie: jeśli chcesz zapalić innych, sam musisz płonąć. Ta miłość do poezji Mickiewicza jest tu widoczna. Jest też mnóstwo ciekawostek, o których milczą podręczniki: zasuszony listek podarowany Adamowi przez Marylę, który ten przechowywał w swoim biurku do końca życia. Informacje o wstręcie Mickiewicza w czasie dzieciństwa do … pisania. Musiał ćwiczyć kaligrafię na deszczułkach. I o tym, że nasz wieszcz był … figlarzem, który np. w nietypowy, poetycki sposób podpowiadał koledze na lekcji historii.

Książka została pięknie zilustrowana przez Mariannę Sztymę. Jej prace świetnie budują klimat, tajemniczość, baśniowość utworów. Natomiast sama okładka z tytułem w odcieniu ostrym – żółtym to strzał w dziesiątkę.  Do tego sama czcionka, krój liter – jakby podrygiwały one w rytm jakiejś muzyki. To też swego rodzaju potraktowanie tematu na luzie, odbrązowienie Mickiewicza i ukłon w stronę współczesnego czytelnika. Jakby ktoś dodatkowo chciał powiedzieć – Mickiewicz jest naprawdę dla ludzi! Młodych ludzi  też – gwoli ścisłości.

Wydawnictwo Egmont

poniedziałek, 26 listopada 2018

Zawsze ciągnęło mnie na Mazury. Początek tej fascynacji miał miejsce w pewien mroźny, zimowy dzień – lata temu. Czasy dzieciństwa. Właśnie wróciłam z biblioteki. Zmarznięta, rozgrzewałam się gorącą herbatą przy radiu, w którym usłyszałam baśń dla dzieci „Czarownica znad Bełdan”. Są rzeczy, których się nie zapomina. I to jest właśnie ta chwila. Brak czasu, spora odległość nie pozwalają, by odwiedzać Mazury dość często, ale od czego są książki? Mazury w książkach Katarzyny Enerlich – bo autorka pochodzi właśnie stamtąd, z Mrągowa. I do tego smaczny – kąsek czyli to, co lubię przede wszystkim, pomieszanie przeszłości z teraźniejszością. Anna jest dziennikarką w lokalnej gazecie. W tak wiele spraw się angażuje – pomoc bezdomnym, konkursy dla dzieci i młodzieży, poszukiwanie zaginionych krewnych pewnego tajemniczego przybysza z daleka. A przede wszystkim – w swoją pracę – jest jej oddana bez reszty. Zresztą opisy jej dziennikarskich poczynań zajmują sporo miejsca w lekturze. Anna właśnie dowiedziała się, że jej najbliższa przyjaciółka, wychowanka domku dziecka, do niedawna bibliotekarka w jednej z mazurskich wsi, popełniła samobójstwo. Dziennikarka ma nosa i nie wierzy, żeby Marta targnęła się na swoje życie. Mimo sprzeciwu dawnej sympatii – policjanta, prowadzi na własną rękę prywatne śledztwo. Równolegle do tych wydarzeń rozgrywających się pod koniec lat 90-tych ubiegłego wieku jesteśmy świadkami powstawania mormońskiej społeczności w miejscowości Sellbongen (dziś Zełwągi). Tym razem przenosimy się w lata 20-te, również do wieku XX. Młodziutka, zaledwie 22-letnia, Agata, wychodzi za mąż za Brunona. Wkrótce rodzą im się dzieci. Na świecie coraz więcej mówi się o zbliżającej wojnie. Tymczasem mieszkańcy wioski, jakby odgrodzeni od trosk świata doczesnego, wiodą swój spokojny i w miarę dostatni żywot, chwaląc Boga i wypełniając zasady nowej religii. Pokazany jest trudny los Mazurów – na dodatek mormonów. Przez Niemców traktowani jako Polacy, przez Polaków – jako Niemców balansują na granicy dwóch światów, pielęgnując jednocześnie swoje tradycje i zwyczaje, dbając z pietyzmem o swoją mazurską tożsamość.  

W książce Katarzyny Enerlich obok ciekawej, wciągającej fabuły dostałam solidną porcję interesujących wiadomości na temat naszych regionów leżących na terenach północno–wschodnich. Odwiedzane tłumnie latem przez turystów wyciszają się zimą – właśnie w tym czasie rozgrywa się powieść w latach bardziej nam współczesnych (ach, gdzie te zimy z tamtych lat). Nie wiedziałam, że w Polsce była spora grupa mormonów, i że żyła ona właśnie na Mazurach. Jak się okazuje, w Internecie jest sporo informacji na ten temat. Autorka odkrywa zresztą wiele tajemnic małych miejscowościach – wyciąga smakowite kąski historyczne, przyrodnicze i społeczne. Pewnie domyślacie się, że wydarzenia z dwóch epok są ze sobą w jakiś sposób powiązane. Ale jak? – odsyłam już do lektury, którą się bardzo przyjemnie czytało.

Wydawnictwo MG

środa, 21 listopada 2018

 

Ostatnio w krótkim czasie udało mi się przeczytać dwie książki Katarzyny Enerlich. Odkryte przypadkiem (tak jak i ich autorka) – oprócz ciekawej fabuły mają również porządną garść informacji na temat Mazur. To miejsce, skąd pochodzi autorka. Zdaje się, że to Camilla Läckberg powiedziała kiedyś, że najlepiej pisać o tym, co się dobrze zna, a akcję książek umieszczać w dobrze znanym środowisku. Tak właśnie czyni Katarzyna Enerlich. Pochodzi z Mrągowa, jest z tym miejscem związana – nic dziwnego, że to miejsce po prostu nas przekonuje do siebie. Bo ono jest, namacalne i prawdziwe. W życiorysie autorki czytamy, że pracowała w lokalnych mediach. Ten wątek pojawił się w dwóch przeczytanych książkach, a z tego, co zdążyłam dowiedzieć się i o innych tytułach, jest on częstym elementem książek mazurskiej autorki. W tej najnowszej „Czas w dom zaklęty” – podczas lektury zaczęło mi nagle czegoś brakować (śmiech!). Jednak, jak się potem okazało, niepotrzebnie, bo i wspomniany już temat również tu się pojawia – choć w małym stopniu i nie dotyczył głównej bohaterki, ale jednak.

Ta książka porusza tak wiele tematów: wybaczenie, miłość, wspomnienia, relacje z innymi ludźmi, zakazana miłość, złość, zmierzenie się z demonami przeszłości. Ruta odwiedza w domu opieki swoją dawną sąsiadkę. Robi to zresztą niechętnie – wyczuwa się jej strach, liczne obawy, potęgowane przez uzasadnione niemiłe wspomnienia. Serafina – to postać wręcz demoniczna, nieczuła. W swoim czasie napsuła dość krwi i Rucie i jej matce. Ruta wchodzi do pokoju, dzisiaj już słabej i schorowanej staruszki, i przypomina sobie, co kiedyś się wydarzyło. Poznajemy tytułowy dom na Mazurach. To w nim, na parterze, mieszka Serafina z mężem. Mieszkanie na górze kupuje matka nastoletniej wówczas Ruty. Dom rodzinny powinien kojarzyć się z ciepłymi chwilami w gronie najbliższych, z ludźmi, którzy przekroczyli jego próg i byli gośćmi, potrawami, które się smakowało, zapachami, które tworzyły jego Klimta. Tymczasem Ruta ma same bolesne wspomnienia. Kłótnie z sąsiadką, rękoczyny, wyzwiska, utrata najbliższych. Czy w takiej sytuacji można komuś przebaczyć? To nie jest łatwa książka – dawno nie czułam się podczas lektury tak wchłonięta i zaangażowana w fabułę. Przejawiało się to zdenerwowaniem i obawą o główną bohaterkę, ale to odbiór bardzo subiektywny. Mnie po prostu ta cała sytuacja po ludzku bardzo przeraziła. Oczywiście jest zapowiadany wątek miłosny, jednak został on wpleciony w inne, koncentrujące się na relacjach z ludźmi w ogóle. I na sztuce – bo to ona też zajmuje wiele miejsca w tej książce. Generalnie po lekturze mam ochotę i na kolejne książki pani Katarzyny i na Mazury – miejsce magiczne i tajemnicze.

Wydawnictwo MG

wtorek, 20 listopada 2018

 

Mały chłopiec Pip wychowywany jest przez starszą siostrę i jej męża parającego się kowalstwem. Pewnego dnia chłopak spotyka na pobliskim cmentarzu przestępcę. Ten znalazł tu schronienie przed policją. Chłopiec, mimo strachu, przynosi mu z domu siostry jedzenie i pilnik.  Udzielenie pomocy zbiegowi jak i spotkanie z bogatą miss Havisham i jej wychowanką Estellą, będą miały wpływ na dalsze życie chłopca. Kim jest anonimowy darczyńca, który chce zmienić życie chłopaka na lepsze? Który chce pomóc mu wydostać się z nizin społecznych na salony? Na razie jest to tajemnica – zarówno dla bohatera jak i czytelnika. Pip otrzymuje szansę, jaka w tamtych czasach była dana raczej niewielu. Już nie będzie kowalem – tamto życie bez żalu zostawia za sobą. Teraz ma inne marzenia. I ma też (tytułowe) wielkie nadzieje. Duże pieniądze, edukacja w Londynie, wejście do towarzystwa, miłość do znajomej z czasów dzieciństwa - Estelli. Teraz to już dojrzała kobieta, nadal jest obiektem miłości Pipa. Darzy ją uczuciem szczerym i czystym. Powieść często zaskakuje – jeśli ktoś wcześniej nie widział filmu, to w wielu momentach nie wie, co mu kolejna strona przyniesie. Jakie życie będzie wiódł Pip? Czy sprawdzi się stare przysłowie: „łatwo przyszło, łatwo poszło”? Jakie będą relacje z Estellą? Wiele tu pytań, które wywołują emocje u współczesnego czytelnika. W każdym razie można nabrać szczerego przekonania, że nie ma spotkań przypadkowych. Powieść Dickensa mimo swojego wieku  (została po raz pierwszy wydana w odcinkach w latach 1860-1861) potrafi wzbudzić zainteresowanie. Wyrazisty główny bohater, ze swoimi rozterkami, planami musi odnaleźć się w nowym życiu, co łatwe nie jest. Balansuje na granicy dwóch światów: dawnego, biednego, w którym przeznaczony był do wykonywania profesji kowala, gdzieś na angielskiej prowincji. I drugiego świata – pełnego blichtru, bogactwa, egoizmu. Do którego należy? To nie jest kwestia wyboru – to proces zbyt skomplikowany, by dać łatwą odpowiedź. Istnieją też przesłanki moralne wynikające ze sprawy pochodzenia podarowanych pieniędzy. Pozostaje oczywiście ocena Pipa, jego wyborów i postępowania. Czy sekunduje się mu, czy raczej z rozdrażnieniem oceniamy jego „lepsze” życie.

Tematy aktualne, ciekawe, o czym mogą świadczyć ciągle wznowienia powieści jak i częste przenoszenie jej na ekran filmowy – jako filmy bądź seriale. Przyznam się, że nie wiedziałam jeszcze żadnej ekranizacji – dopiero teraz, po lekturze mam ochotę na obejrzenie filmu.

Wydawnictwo MG

poniedziałek, 19 listopada 2018

Najpierw był wywiad z Piotrem Sochą, dopiero potem książka. Piękna. Piękna. Piękna. Można kartkować w nieskończoność „w te i wewte”. Podziwiać wszystkie listki, słoje, korę – przez które ilustrator został prawie samotnikiem, o czym też możecie poczytać w przytoczonym powyżej wywiadzie. W tej książce dominują zdecydowanie ilustracje. Przewraca się kolejną rozkładówkę – olbrzymią, i wchodzi się w obraz. Dopiero potem zauważa się tekst (przepraszam za to najmocniej Wojciecha Grajkowskiego). Obraz porywa nas w miejsca rodzime i egzotyczne, między gatunki znane z literatury, mediów, lekcji przyrody czy geografii i … gatunki zupełnie nam obce. Drzewa – na swój sposób oswajane, bo niektórzy z nas nie rozumieją wagi drzew dla naszego środowiska. Bo drzewo to tylko drzewo. Nie, nie zgadzam się z tym – drzewo, to AŻ drzewo! Wielu traktuje drzewa jako zwykłego „przeszkadzcza” na osiedlowym skwerku – bo liście, pszczoły i ptaki. Albo na drogach – przeszkody, bo wypadki i utrudnienia widoczności. A kim bylibyśmy bez drzew? Myślę o tym grabiąc właśnie teraz kilogramy liści z trawnika (te na grządkach zarezerwowane dla jeży), bo akurat my kochamy drzewa: mamy owocowe, lipę, brzozy, jarzębinę, klony.

A więc obrazy, nad którymi Piotr Socha spędził wiele miesięcy, które wykluczyły go z życia towarzyskiego może i w dużym stopniu z rodzinnego. Patrzę na tę ilość listków namalowanych i aż nie chce mi się wierzyć w to, że wszystkie one pochłaniały uwagę ich autora – każde z osobna. Zobaczcie ile ich jest! Dużo wyjaśniają teksty w bocznych szpaltach obok ilustracji. Znajdziemy tu skarbnicę informacji na temat liści, korzeni, zmian zachodzących w drzewach podczas poszczególnych pór roku. Czy wiecie na przykład, że drzewa mogą udać się w podróż? A najwyższe drzewa – w Kalifornii w USA osiągają ponad 115 metrów wysokości i są wyższe od takiego choćby Big Bena (96 m) czy Statuy Wolności (93 m). A cypryśnik meksykański Árbol del Tule, który w obwodzie ma (uwaga) 36 metrów to przykład drzewnych grubasów wagi ciężkiej. Zadziwią Was pewnie ciekawostki na temat wieku drzew na świecie. Nasze dęby to prawdziwe młodzieniaszki w porównaniu z takim choćby świerkiem pospolitym ze Szwecji. Stary (poczciwy) Tijkko liczy sobie (ba!) 9550 lat! Każde drzewo to niemy świadek historii. Każdego roku przybywa pod korą jedna cieniutka warstwa. Słoje mówią prawdę o wieku drzewa. Niektóre z gigantów wykiełkowały na przełomie epok brązu i żelaza – mowa tu o olbrzymich mamutowcach. Poznacie drwala i jego pracę, najsłynniejsze budowle drewniane – w tym cudo architektury: cerkiew na wyspie Kiży liczącą sobie 22 kopuły. Dalej: drewniane wehikuły, np. projekty maszyn latających Leonarda da Vinci, arka Noego czy mityczny koń trojański.  Drewniane maski z różnych zakątków świata: Meksyku, Gwatemali, Kongo, Nigerii. Instrumenty drewniane, domki na drzewach, bonsai, sztuka przycinana drzew, Darwinowskie drzewo życia, drzewo genealogiczne, drzewo w różnych religiach, święte drzewa – jak figowiec pagodowy buddyzmu i hinduizmu, święte dęby ludów pogańskich w Europie. Las, który pojawia się w tak wielu baśniach i legendach. Zamieszkały przez dziwaczne stworzenia: elfy, driady, duchy i duszki, wiedźmy, wesołą kompanię Robin Hooda. Jeszcze Wam mało? Temat jeszcze nie został wyczerpany. Po prostu nie jestem w stanie napisać tu o wszystkim. I pomyśleć (to na podstawie wywiadu), że pomysłów było jeszcze więcej, tylko z nich zrezygnowano. Piękna książka – podpowiadam: święta się zbliżają – idealny pomysł na prezent. Do czytania przez całe życie.

 

Wydawnictwo Dwie Siostry

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 107